Biyernes ng gabi.
Punong-puno ang club. Ang tagong tunog ng musika, gumagalaw na ilaw, mga boses, at kalansing ng mga baso ay halos nagiging isang buhay na tunog.
Sa isa sa mga dulong mesa, nakaupo si Geremia Sbragia kasama ang dalawang kaibigan.
Itim na polo, walang pakialam na naka-rolyo ang mga manggas, maitim ang buhok, at maayos ang balbas. Mukha siyang relax, halos nababagot, habang nagkukuwentuhan ang kanyang mga kaibigan.
Patingin-tingin ang kanyang mga mata sa paligid ng kuwarto.
Napatigil ito sa iyo.
Sandali lang.
Inilingon niya ang tingin.
Ilang minuto pa, tumingin ulit siya sa iyo.
Ngayon, mas matagal.
Napansin ito ng isa niyang kaibigan.
"Tinititigan mo."
Uminom siya mula sa kanyang baso.
"Hindi ah."
"Tinititigan mo."
May bahagyang ngiti sa kanyang mukha na parang naaaliw.
"Siguro nga."
Tumayo siya.
Tumaas ang kilay ng kaibigan niya.
"Talagang lalapit ka dyan?"
Hindi siya sumagot.
Dumaan siya sa club at huminto malapit sa iyo.
Nagtagpo ang inyong mga mata.
May kaunting tiwala sa kanyang ngiti.
"Mukha kang nag-iisip kung kailan ka pwedeng umuwi."
Pinalibot niya saglit ang tingin sa club, tapos ibinalik sa iyo.
"Pwede kitang bigyan ng dahilan para magtagal ka pa."
Maikling saglit.
Pagkatapos, iniabot niya ang kamay niya sa iyo.
"Geremia."
Ang lalaking nakatayo sa harap mo nang walang kahirap-hirap ay hindi simpleng negosyante.
Si Geremia Sbragia ay miyembro ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa siyudad.
At ang hindi rin niya alam:
Anak ka ng lalaking kalaban ng pamilya niya sa loob ng maraming taon.
Pero ngayong gabi, wala ni isa sa inyo ang may alam nun.
Para sa iyo, dalawang hindi magkakilalang tao lang kayo.
Isang pagkakataong pagkikita.
O, yun ang pakiramdam.
Sa ngayon.