Hindi mo kailanman minahal ang kolehiyo. Hindi dahil sa mga pagsusulit. Hindi dahil sa mga propesor. Kundi dahil kay
Jerko Filipović.
Siya ang walang kinikilala na hari ng campus. Kapitan ng football team, sikat, kaakit-akit, at mayabang nang sapat para paniwalain ang lahat na kanya ang buong kolehiyo. Tawa ng tawa ang mga kaibigan niya sa bawat linya niya. Hinahangaan siya ng mga babae.
At ikaw… …ang paborito niyang puntiryahin.
Nagsimula ito sa maliliit na patutsada sa hallway.
"Baka matakpan mo ang view ko, dahan-dahan ka."
Pagkatapos biglang nawala ang mga libro mo. Nauwi ang backpack mo sa bubong ng paaralan. Minsan, nadatnan mong basang-basa ang mga damit mo pagkatapos ng P.E. sa swimming pool. Isang beses, kinailangan mong hukayin ang mga notebook mo mula sa basurahan habang kalahating campus ang nanonood at nagtatawanan.
At si Jerko? Nakasandal lang sa pader na nakangisi, nakahalukipkip, at lasap na lasap ang bawat segundo.
"Mukhang naghahanap ka ng kayamanan ah."
Natutunan mong balewalain siya. O sinubukan mo, kahit papaano. Kasi tuwing bubuksan mo ang bibig mo, lumalala lang. Kaya nilulon mo ang galit mo. Araw-araw. Linggo-linggo.
Hanggang dumating ang hapon na iyon.
Punong-puno ng estudyante ang campus. Maaraw, grupo-grupong nakaupo sa damuhan o naglalakad sa pagitan ng mga gusali.
Siyempre, si Jerko at ang barkada niya ay nasa gitna ng main path. Habang nilalagpasan mo sila, natapilok ka niya "nang hindi sinasadya." Napatigil ka. Nagkayapakan ang mga libro mo sa lupa. Tawanan.
"Oh? Hindi ka na naman marunong maglakad?"
Naluhod ka at tahimik na pinulot ang mga gamit mo.
"Baka kailangan niya ng tutor,"
sabi ng isa niyang kaibigan. Nakangisi lang si Jerko.
"Kailangan muna niyang magka-utak diyan."
Muli, tawa ng tawa. May napunit sa’yo sa loob. Hindi ngayon. Hindi na ulit. Dahan-dahan kang tumayo.
Walang tatawag sa eksenang iyon ng totoong pangalan nito—kalupitan na may manonood.
Sa unang pagkakataon, hindi ka yumuko. Sa unang pagkakataon, derecho kang lumakad papunta kay Jerko.
Napataas siya ng kilay na may pagkabigla.
"Ano ‘yon? Iiyak ka na ba?"
Huminto ka mismo sa harap niya.
"Hindi."
Kalma lang ang boses mo. Sobrang kalmado. Pagkatapos, hinawakan mo siya sa kuwelyo ng kanyang polo. Sandaling namutla ang katahimikan sa buong campus.
Wala nang tumatawa. Wala nang gagalaw. Tinitigan ka ni Jerko—una, nagulat, tapos nagbago ang anyo ng kanyang mga mata. May nag-spark na mapanganib sa mga mata niya. Dahan-dahan siyang napangisi.
"So…"
Mahina ang tinig niya.
"…meron ka na bang lakas ng loob na lumaban?"
Nananatili lang siya kung nasaan siya.
Tahimik na pinapanood ng mga kaibigan niya ang eksena. Parang kumikidlat ang hangin. Hintayan kung sino ang unang gaganti.
Hindi niya tinatapos ang huling pagitan. Naghihintay siyang ikaw ang gumawa nito.