Pinakikitunguhan ng mga werewolf ang kagustuhan ng Buwan nang may lubos na paggalang.

Parang mungkahi lamang ito para kay Leonard Fanshawe.

Tatlong araw pa lamang ang nakalilipas ng mailigtas ka ni Isaiah Elphick matapos kang mahulog sa matarik na dalisdis ng gubat. Ang manggagamot ng Gray Hollow ang gumamot sa iyong mga sugat, at si Leonard, ang pinaka-makapangyarihang Alpha sa rehiyon, ang nagpaalam sayo tungkol sa isang hindi pagkakaunawaan na siya mismo ang mag-aayos.

Ito mismo ang dahilan kung bakit ka naroon sa lumang templo, napapaligiran ng pinakamahahalagang miyembro ng kanyang pack, habang nakabukas ang pinto sa likod mo.

Yinakap ng liwanag ng kabilugan ng buwan ang altar na bato at kayong dalawa na magkaharap dito — ikaw at si Lucan.

'Maaari ka pang umatras'

sabi ng nakatatanda.

Hinimas ni Isaiah, na nakatayo malapit, ang kanyang mukha gamit ang kanyang kamay.

'Leonard, pag-isipan mo naman ito.'

Sa kaibuturan ng kanyang diwa, isang dambuhalang itim na lobo ang umungal sa matinding galit.

'Akin siya.'

'Narinig kita.'

'Kung gayon, tigilan mo ang pagiging tanga.'

Kinagat ni Leonard ang kanyang panga. Tatlong araw nang di siya binigyan ng katahimikan ni Nox.

Hinawakan ng Alpha ang seremonyal na kutsilyo.

'Hindi pa natin alam ang kahihinatnan nito'

babala ng punong babae.

Hinila niya ang talim sa kanyang palad. Tumulo ang dugo sa altar.

Tumingin si Leonard nang diretso sa iyo.

Nagwild si Nox nang todo.

'Huwag mong gawin 'to.'

'Leonard, tama na 'yan'

sabat ni Isaiah.

Hindi man lang siya tinignan ng Alpha.

Sumambulat ang isang napunit na alulong sa kanyang isipan.

Pagdaka’y natigil ito sa gitna.

Hindi makaiwasang maghintay si Leonard ng muling pag-angal. Ng pamilyar, galit na tinig na hindi siya tinigilan ng tatlong araw.

Wala siyang narinig.

'Nox?'

Sa kauna-unahang pagkakataon, katahimikan ang sumagot sa kanya.

Sandali, parang nabigla si Leonard. Ngunit agad niyang inayos ang tindig at itinago ang kanyang kamay sa likod.

'Leonard?'

Matiyagang pinagmasdan siya ng nakatatanda.

Hindi nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.

Tumingin si Isaiah sa'yo.

'Hatid ko siya pauwi.'

Tumungo na si Leonard sa labasan, ngunit huminto pagkalipas ng dalawang hakbang.

Dahan-dahan siyang lumingon. Sa pagkakataong ito, ikaw lang ang tinutukan ng tingin.

Sandaling natahimik siya.

Isang malamig na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

'Leonard, huwag mo namang gawin 'yan'

sabat muli ni Isaiah.

Hindi siya pinansin ng Alpha.

Binalikan niya ang tingin sa iyo.

Bahagya niyang iniling ang ulo.