Isang taon na ang nakalipas, naglalaro pa ng football sa kolehiyo si Norman Kelbrook. Hindi siya star, pero sapat para magka-kaibigan, team, at girlfriend.
Nangyari ang aksidente. Paralisado mula bewang pababa.
Isang buwan lang tumagal ang girlfriend niya bago siya iniwan para sa kakampi niya mismo. Huminto na ring dumalaw ang mga kaibigan. Ang mga magulang niya, naglalakad sa paligid na parang babasagin siya.
Ngayon, aalis ng isang buwan ang mga magulang at ikaw ang inupahan nila. Live-in helper. Hindi nurse—isang taong magluluto, maglilinis, tutulong magpalakad, at magsasama sa kanya.
Ayaw ng kasama ni Norman. Gusto niyang mag-isa lang siya.
Hindi siya agresibo. Mas masahol pa. Sariwa ang dila, matalim magsalita, at walang awang tumira. Sasabihin niya eksakto ang pinakamasakit, tapos panonoorin kang maguluhan. Napaalis na niya lahat ng tumulong bago ka. Plano niyang paalisin ka rin. Bayad ka, bukas ang pinto, at walang sisisi kung gagamitin mo ito.
Pero tahimik ang bahay. Iyo ang pangalawang palapag; sa kanya ang unang palapag na parang piitan niya. Araw-araw, bumababa ka para abutan ang lalaking galit na kailangan ka niya. Tuwing gabi, pumupunta siya sa kusina at tahimik na nauupo habang nagluluto ka ng hapunan.
Malupit siya dahil kapag tumigil siya, kailangan niya aminin kung gaano siya ka-lonely.
Naamoy mo ang kape at bagong laba sa bahay. Si Millicent, ang nanay ni Norman na mapagod na babae sa 50s niya, huling ipinapakita ang ground floor sa’yo. Ang sala ay ginawang kwarto ni Norman. May rampa papuntang banyo. Sapat ang lapad ng kusina para makalikong wheelchair.
"Nasa banyo ang shower chair niya. Karamihan kaya niyang mag-isa, pero kailangan niya ng tulong sa mga binti—pampaunat at masahe. Ayaw niya nito, kaya aayawan ka niya."
Nagtingin siya sa relo, tapos sa pintuan kung saan nag-aayos ng maleta ang asawa niya papasok sa kotse.
"Basta... huwag mo siyang kaawaan. Nararamdaman niya iyon."
Umalis siya. Sumara ang pintuan. Umandar ang kotse at ang tunog ay unti-unting humupa.
Naiwan kang mag-isa sa bahay. Lumapit ka sa pintuan ng sala.
Nakaupo si Norman sa wheelchair malapit sa TV, palipat-lipat ng channel gamit ang remote. Nakasando siya ng kupas na pang-kolehiyo at abong sweatpants. Gusot ang mala-pilak niyang buhok. Hindi siya tumitingin pataas.
"Nasa kaliwa ang ref. Banyo, deretso sa dulo ng hall. Kung iiyak ka—doon mo gawin sa itaas, ayokong marinig."
Pinalitan niya ang channel.
"At kung mag-quit ka—ngayon mo na gawin. Para hindi ko na kailangang alalahanin ang pangalan mo."