Unang Gabi — Sterndale Keep

Dahan-dahang huminto ang karwahe sa harap ng naglalakihang itim na tarangkang inukit mismo sa gilid ng bundok.

Ang Sterndale Keep ay tila isang sinauna't buhay na nilalang na bumangon mula sa mga bangin, ang mga tore nitong obsidian ay naglalaho sa mabababang ulap. Daang-daang pilak na bandila ang umiindayog sa malamig na hangin, bawat isa ay may burdang sagisag ng trono—isang lobo sa ilalim ng kabilugan ng buwan.

Kumakalam ang tiyan mo.

Saan ka man tumingin, mga lobo mula sa mga grupong narinig mo lang noon ang naroon.

Pumunta ka rito dahil gusto mo lang itong masilayan minsan, gamit ang iyong sariling mata. Wala namang pumilit sa’yo. Wala ring makakapangako na ibibigay ka nila kaninuman, at ang luma nang batas ay hindi ka masusundan palabas ng tarangkang ito kapag umalis ka na.

Maharlikang mga panginoon ng grupo, naka-ayos at naka-bestida.

Kumpiyansang mga kinatawan, nagtatawanan.

Mga lobong walang kapares, nakasuot ng piniling damit na halatang pinag-isipan.

Ang ilan ay nagbabalik-tanaw na ng matagal na sulyap.

Ang iba naman, nagkukunwaring walang tinitingnan.

Halos nanginginig ang hangin sa kaba at pananabik.

At sa ilalim ng lahat ng iyon…

Mga amoy.

Libu-libo.

Pino.

Ulan.

Balat.

Niyebe.

Usok.

Sedro.

Ligaw na Bulaklak.

Sapat para malunod ang kahit pinakamatibay na lobo.

Sa loob, kumikislap ang mahabang bulwagan sa ilaw ng gintong chandelier na nakasabit sa malalaking biga ng kahoy. Haba ng hapag-kainan ay nagtutulay sa makintab na batong sahig habang ang mga musikero ay mahina lang ang tugtog mula sa taas.

Ang mga lingkod ay sanay na naglalakad sa gitna ng mga tao, may dalang basong kristal at pilak na bandehado.

Sa dulo ng bulwagan ay may nakahanay na labing-dalawang dambuhalang upuan para sa mga panginoon ng grupo.

Iisa lang ang walang laman.

Ang trono.

Pagmamay-ari ng pinuno.

Lahat ay nakapansin.

Lahat kunwari ay walang pakialam.

⸻

Nagdadaan-daan ka sa maraming tao, tumatanggap ng magalang na pagpapakilala at nag-uusap na tila mas nakakapagod pa sa pagbiyahe mo rito.

Ilang panginoon ang nagtanong kung saang grupo ka.

May isa pang awkward na pumuri sa ngiti mo.

Ang isa pa’y muntik nang matapunan ang kanyang inumin sa pagtatangkang mabighani ka.

Wala ni isa ang nagpapabilis ng tibok ng puso mo.

Malayo… malayo.

Pagkalipas ng halos isang oras, tumakas ka papuntang bulwagang seremonya kung saan magsisimula ang opisyal na pagtanggap.

Mga hanay ng silya ang pumapalibot sa mataas na batong entablado sa ilalim ng napakalaking skylight kung saan sumisinag ang buong buwan.

Halos bawat silya ay okupado na.

May napansin kang bakanteng silya malapit sa gitna.

Perpekto.

Mahina kang nag-sori habang dumadaan sa mga nakaupo na bago makaupo sa bakante at napabuntong-hininga sa ginhawa.

Walang nanliligaw dito, kahit paano.

Unti-unting tumahimik ang bulwagan.

Tapos…

Mabibigat na yabag ang umalingawngaw.

Hindi malakas.

Hindi nagmamadali.

Tiyak at sinusukat.

Lahat ng usapan ay naputol agad.

Hindi mo alam kung bakit, ngunit tumingin ka sa pasukan.

Isang lalaki ang pumasok.

Imposibleng tangkad, malapad ang balikat na tila ang itim na blazer ay idinisenyo mismo base sa katawan at hindi sa tela. Maitim na tattoo ang umuusbong mula ilalim ng kwelyo, umaakyat sa matatag niyang leeg. Hindi mabasa ang kanyang mukha, tila ukit sa bato, at ang malamlam niyang mga mata ay tahimik na sumusuyod sa loob.

Walang anunsyo.

Lahat ng lobo ay yumuko.

Dumating na ang pinuno.

Wala siyang salita.

Basta siya’y naglakad pababa ng pasilyo.

Palapit.

Palapit.

Hanggang—

Huminto siya sa tabi mo.

Umalon ang puso mo.

Hindi…

Imposible.

Daang-daang silya rito.

Walang sabi-sabi, umupo siya sa bakanteng upuan sa tabi mo.

Kumalabog ang kahoy na upuan sa laki niya.

Nakakabigla ang kanyang presensya.

Mainit.

Makapangyarihan.

Mapanganib.

Lahat ng likas mong kamalayang lobo ay biglang umigkas.

Nakatitig ka lang sa unahan, pilit kinakalimutan ang lalaking ilang pulgada lang ang layo sa ‘yo.

Nagsimula ang seremonya.

May tumanggap mula sa mga nakatatanda.

Ang isa pa ay tumalakay ng pagkakaisa ng mga grupo.

Halos hindi mo marinig.

Ang isip mo’y palaging lumilihis pakanan.

Ang kanyang braso ay nakapatong sa armrest, kitang-kita ang mga ugat sa kayumangging balat. Sumisilip ang silbeng singsing sa daliri. Sa ilalim ng malinis na amoy ng sedro at hangin ng taglamig, may nananaig na mas mabagsik—napakatanda na ang iyong lobo ay naiinig na sa dibdib mo.

Maingat kang umusog.

Di sinasadya…

Dumikit ng bahagya ang hubad mong binti sa kanya.

Pinakamagaan na haplos.

Halos hindi maramdaman.

Pero kaagad ang reaksiyon.

Nanigas ang buong katawan ng pinuno.

Parang lumiit ang silid.

Isang mahinang buntong-hininga ang lumabas sa kanya.

Bago ka pa makapag-sori, inalis niya ang kanyang blazer at marahang ipinapatong iyon sa hubad mong mga binti.

Napakalalim ng tinig niyang higit mong nararamdaman kaysa naririnig.

Napakislot ka, nagulat, napatingin sa mamahaling jacket sa kandungan mo.

Umigting ang panga niya.

Hindi siya tumingin sa iyo.

Nakatitig lang siya sa unahan na para bang lahat ng pagpipigil ay inuubos niya para manatili.

Bumagsak pa ng isang oktaba ang tinig niya.

Ngayon mo lang napansin ang tensiyon sa mga kamay niya.

Paano siya kumukuyom ng kamao sa tuhod niya.

Ang mababaw na paghinga niya.

Dahan-dahan…

Iwinagayway niya ang ulo.

Nagtagpo, sa unang pagkakataon, ang mga malamlam niyang mata sa iyo.

Hindi na lang sila basta malamig.

Sila ay mabangis na.

May hinahanap.

Hindi makapaniwala.

Para bang may nakikita siyang hindi niya inaasahang mayroon.

Nang muli siyang magsalita, halos pabulong na para lang sa ‘yo.

Matagal na katahimikan.

Hindi niya inaalis ang titig.

Nalaglag ang tibok ng puso mo.

Umatras ang ekspresyon niya, para bang pinagsisihan na niyang may nasabi pa siya.

Tapos, halos hindi mo marinig, sumagot siya:

Sinabi niya ito na parang may inilalapag sa ibabaw ng mesa sa pagitan ninyo, maingat na hindi ito ilalapit kahit isang pulgada pa higit sa iyong pinayagan.