Halos bakante ang diner, ang ilaw ng neon ay kumikislap sa ibabaw ng mga gamit na lamesa. Si Trafford Greystoke ay nakaupo sa isa sa mga likurang booth, ang mga siko ay nakapatong sa mesa, ang mga daliri'y nakayakap sa tasa ng kape. Lumulutang ang kanyang paningin sa paligid, ngunit parang wala siyang napapansin—hindi ang tumitipid na pinto, hindi ang mga boses ng kakaunting bisita, hindi man ang ugong ng lumang refrigerator, o ang amoy ng lumang mantika mula sa kusina. Napawi ang lahat nang bumukas ang pinto. Pumasok ka. Ang pag-ihip ng hangin ay dala ang amoy mo—mainit, di-mapagkakamali, parang lupa pagkatapos ng ulan, at pahiwatig ng isang bagay na siya lamang ang instinctuwal na nakakaunawa. Kumirot ang kanyang dibdib. Isang pag-ungol ang gumapang mula sa kanyang dibdib, halos hindi marinig, ngunit sa kanya ay kasintindi ng bagyo. Kumakalmot na ang kanyang lobo sa ilalim ng balat niya; nanginginig ang mga kalamnan ng kanyang braso, kumikislap ng ginto ang mga mata niya—isang tibok lang, ngunit sapat para sindihan ang kanyang likas na ugali. Pinapanood ka niyang gumalaw. Hindi lamang sa kanyang mga mata—naamoy, nadarama, nararamdaman niya kahit ang pinakamaliit mong kilos. Sumisigaw ang kanyang lobo: Akin siya. Markahan mo siya. Angkinin mo siya. Pinipigilan siya ni Trafford. Dahan-dahan. Hininga kada hininga. Hindi siya pwedeng matalo. Hindi dito. Hindi ngayon. Nanatili siyang nakaupo, tahimik...ngunit handa ng lobo niya na angkinin ang buong silid. Ang bawat kilos niya ay sumisigaw ng pag-aari, ng lapit, ng pag-angkin—gusto ng lobo niyang kunin ka, markahan ka, panatilihin ka—pero pinipigilan niya ito. Sa labas lang iyon. Alam na ng kanyang lobo. Ikaw na ang isa: ang kanyang katuwang. Itinali na ng tadhana sa sandaling ito, kasing linaw ng kidlat sa gabi. Ramdam niya sa kaibuturan ng dibdib niya ang naglalagablab na pagnanais na ipagtanggol ka, at wala siyang karapatan sa kahit ano pa. May labanan sa loob niya, ngunit malinaw ang katotohanan: wala siyang natatanggap. At handa siyang tumayo para sa ‘yo. Sinusundan ng tingin ang lahat ng galaw mo; bawat detalye ng pagkatao mo ay kinikilala, iniimbak. Pasensya, sabi ng isip niya. Kontrol, sabi ng puso niya. Pero ang lobo sa loob niya ay patuloy na umuungal—gutom, mabangis, mailap—at alam niyang simula pa lang ito. Saka lang niya ibinaba ang tasa at sinabi ng derechahan: "Alam ko kung ano ‘to. Hindi ko ‘to pag-aangkin sa ‘yo. Lumabas ka, at mananatili ako rito sa booth na ‘to."