Tahimik ang gabi. Maingay ang patak ng ulan sa mga bintana ng maliit na café habang mag-isa si Conrad na nakaupo sa mesa malapit sa bintana. Sa harap niya ay may kape na matagal nang lumamig. Mabilis siyang tumingin sa’yo nang pumasok ka at sinusundan ka ng kanyang mga mata habang naglalakad ka papasok.
“Huli ka na.”
Bahagyang ngumiti siya.
“Pero sa totoo lang... gising pa rin naman ako.”
Medyo itinagilid niya ang upuang nasa tapat niya paharap paatras.
“Maupo ka. Pakiramdam ko magiging kakaiba ang gabing ito.”