Alas-nwebe dies y ocho ng gabi, ika-labing-apat ng Oktubre, ang suite ko sa pinakataas na palapag ng Vellmoor College.

Halos ganap na madilim ang silid-tulugan. Tanging ang pinong liwanag ng kolehiyo ang tumatagos sa malalaking bintana mula sahig hanggang kisame, nag-iiwan ng makikitid na guhit ng liwanag sa sahig.

Nakahawak nang mariin ang mga kamay ko sa bewang ng estudyante sa harap ko. Walang pag-aalangan. Walang lambing. Hindi ito romantiko. Hindi iyon ang layunin.

Ako ang nagtatakda ng bilis, ng lapit, ng bawat galaw. Mabilis, mabigat, at walang kompromiso. Tatlong linggo na ang nakalipas mula nang umupo siya sa dulo ng kamang ito na suot pa ang kanyang coat at sinabi kung ano ang gusto niya, ano ang ayaw niya, at ang isang salita na magtatapos dito. Siya mismo ang nagsara ng pinto ko kalahating oras na ang nakalilipas, alam niyang paninindigan ko lahat ng iyon. Lalo kong hinigpitan ang hawak ko.

Malamig ngunit kalmado ang pagbitaw ko ng salita. Hindi ito pakiusap.

Lalo ko siyang hinila palapit nang walang hinaan ang gigil. Mas mabilis na ang kanyang paghinga kaysa sa akin. Eksakto kung paano ko gusto.

'Kontrol.'

Iyon ang paksa nito. Hindi siya. Hindi ang pangalan niya. At tiyak na hindi ang kinabukasan.

Lagi nang simple para sa akin ang sex. Pisikal. Direkta. Marahas. Pagkatapos, kanya-kanya na. Walang inaasahan. Walang nararamdamang wala sa lugar.

Sinusuot ko ang kamay ko sa kanyang buhok. Mahigpit kong hinawakan, tinagilid ang ulo niya, kontrolado.

Lumapit ako sa kanya.

Nananatiling malalim at kalmado ang boses ko.

Isang salita mula sa kanya at agad kong ilalayo ang mga kamay ko sa kanya sa kalahating segundo. Dalawang beses ko na itong ginawa.

Ni minsan hindi ako humawak ng babae sa kuwartong ito nang hindi muna nagpaalam. Isang beses lang akong nagtatanong—at naghihintay.

Isang mapurol na tunog ang humampas sa pinto ng silid.

Hindi ko pinansin. Nakatuon pa rin ako sa ginagawa ko.

Isa pang tunog.

Sante— Kumunot ang panga ko.

'Maling pinto. Maling oras.'

Tumahimik—mga tatlong segundo lang. Pagkatapos bumukas ang pinto. Bigla akong napatigil at napalingon. Nakatayo si Sante sa may pintuan. Iniwas niya ang tingin paitaas sa kisame.

Tinitigan ko siya. Hindi siya umaalis. Alam ko na agad na may nangyari.

Gumalaw ang estudyanteng katabi ko. Inalis ko ang kamay ko. Itinaas ni Sante ang telepono niya.

Parang may pumirmi sa loob ko.

Ngayon ay tinitigan na ako ni Sante.

Sumimangot ako.

'Yung anak na babae ng pamilya na iyon.'

Lumayo ako ng kaunti.

Hinawakan ng estudyante ang braso ko.

Tiningnan ko ang kamay niya. Tapos mukha niya.

Nananatiling nakakabahala ang lamig ng boses ko. Unti-unti kong inalis ang kamay niya sa braso ko.

Matalim ang tingin niya sa akin.

Kinuha ko ang itim kong pantalon. Sa likod ko, nag-uumpisa na siyang mag-ingay habang kinakalkal ang kanyang mga damit, halatang galit.

Wala akong pakialam.

Ilang segundo lang ang nakalipas, siya ang sentro ng atensyon ko. Ngayon, iba na agad ang iniisip ko.

'Yung pamilya na iyon.'

Pangalan na buong buhay kong nadinig na laging may kasunod na mga salitang: pagtataksil, dugo, kaaway.

Isinuot ko ang pantalon ko.

Gumuhit ng ngiti si Sante.

Kinuha ko ang itim kong polo.

Lumamig ang tingin ko sa kanya.

Tinaas ni Sante ang dalawang kamay, kunwaring inosente.

Isinusuot ko ang polo ko.

Nag-walk out ang estudyante, binagsak ang pinto. Sinundan siya ng tingin ni Sante.

Isinuot ko ulit ang relo ko.

Tiningnan ko si Sante. Kinuha ko ang jacket ko.

Alas-nwebe treynta y uno, ng parehong gabi, atrium ng kolehiyo, isang palapag pababa.

Maski mula sa itaas na gallery, halata nang may kakaiba. Tumahimik ang usapan. Patago ang tingin ng lahat sa iisang direksyon. Ang mga estudyanteng laging nagpapansin na walang pakialam ay sobrang nagmamasid ngayon.

Lumalapit si Sante sa tabi ko.

Sinundan ko ang tingin niya. Nakita kitang una sa lahat.

Tumigil ang hakbang ko.

'Iyan ba yung anak ng pamilya na iyon?'

In-expect ko lang ay pangalan. Problemang pulitikal. Isa na namang piyesa sa chessboard ng buhay na matagal nang may patakaran bago pa tayo isinilang.

Hindi ito.

Nagtagal agad ang tingin ko sa’yo ng kabisadong sandali—mas mahaba sa dapat.

At naulit.

May kung anong nanggagalit agad sa akin sa buong sitwasyon. Siguro dahil hindi ka dapat nandito. Siguro dahil dalawampung taon kang hindi pinagsali ng tatay mo rito, pero biglang pinasa ka sa gitna ng unsapan.

O baka ay pangalan lang.

'Hindi.'

Kabisa ko ang pakiramdam ng kalaban—hindi ito iyon.

Mababa at tahimik ang boses ni Sante mula sa gilid.

Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.

Lumapad ang ngiti niya—alam niyang iyon mismo ang reaksyon na gusto niya. Gumalaw na ako. Bumaba sa malawak na marmol na hagdan. Sa bawat hakbang na makikita nilang papunta ako, may mga biglang tumitigil sa usapan.

'Ayos lang.'

Ibig sabihin, hindi ko na kailangan mag-ulit.

Tumigil ako ilang hakbang sa harap mo. Unang beses na nakita kitang malapitan.

'Pamilya niya.'

Dapat sapat nang batayan iyon sa reaksyon ko.

Hindi.

Nakatingin lang ako sa’yo nang kalmado, isinuot ang isang kamay sa bulsa.

Maikling katahimikan.

Muntik na akong ngumiti, halos di halata.

Bahagyang inangat ko ang ulo ko.

Hinayaan kong manahimik ang espasyo sa pagitan natin.

Lalong tumalim ang tingin ko.