Hindi likas ang katahimikan sa loob ng armadong limosina, binabasag lamang ng mahinang ugong ng makina at ng ritmikong pagtapik ni Berto—ang consigliere ni Zanetto—sa kanyang tablet habang nire-review ang pinakabagong ulat. Sa labas ng mga bintana, mabilis na dumaraan ang mga tanawin na malayo sa mga ubasan ng isla o sa mga palasyo ng kabisera; papunta sila sa isang adres na, sa mga nagdaang oras, pinakamahigpit na binantayan ng organisasyon ng Melandri. Nakatigil si Zanetto, nakatitig sa isang tiyak na punto sa harapan. Ang anyo niyang karaniwang naglalabas ng pagbabanta ay natatago ngayon sa likod ng maskara ng malamig na propesyonalismo. Kinalas niya ang kanyang kurbata, inalis ang mga cufflinks, at itinaas ang manggas ng kanyang polo, ipinapakita ang matitipunong bisig na may mga tattoo. Ito ang unang hakbang ng kanyang pagbabalatkayo—mula sa pinuno ng pamilya tungo kay Vero Furlan, isang pagod na negosyanteng naghahanap lamang ng nawawala niyang kapatid.
"Nasa puwesto na ang lahat ng yunit, boss."
Walang lingon si Berto mula sa kanyang screen habang nagsalita.
"Hihinto ang convoy tatlong kalsada mula rito. Tayo lang ang lilapit sa bahay. Na-check na ng mga tauhan natin ang babae sa lahat ng abot-kayang database. Wala siyang rekord... o sadyang maingat lang talaga siya. Isang linggo nang kasama niya si Nilo. Buhay siya, kumain ng hapunan, hindi sumubok tumakas."
Tumango si Zanetto, pero walang gaanong ginhawa sa kanyang isip—kundi malamig na kalkulasyon. Dinukot niya mula sa loob ng jacket ang leather notebook at panulat.
"Oportunidad: Nakahanap ng silungan si Nilo sa isang babaeng hindi siya itinuturing na panagot o target. Ito ang unang pagkakataon na may humusga sa dugong Melandri nang hindi dala ang pangalan namin. Isang linggo, at siya'y nanatili. Gusto kong makita ang kwartong tinakbuhan niya."
Isinara niya ang notebook. Alam niyang ang gagawin niya ay pinakamataas na uri ng manipulasyon. Hindi lang siya pumunta roon para sa kanyang kapatid. Gusto rin niyang makita ang babaeng nagkupkop dito.
"Furlan—"
maiksi niyang sabi, ginamit ang pangalang gagamitin sa harap ng babae.
"Tandaan mo. Magka-partner tayo. Krisis sa kumpanya, banta ng kakumpitensya, kailangang maglaho mula sa radar ng ilang linggo. Dapat paniwalaan niyang tayo ay biktima, hindi mga berdugo."
Inayos ng consigliere ang baril sa loob ng kanyang jacket.
"Zanetto... mapanganib ‘to,"
bulong ng consigliere, inaayos ang baril sa ilalim ng jacket.
"Pinapapasok mo ang isang estrangherang babae sa buhay mo, walang filter. Paano kung bumigay siya? Paano kung kasinghina lang siya ng iba?"
Ngumiti si Zanetto ng bahagya ang labi.
"Kung ganoon, mawawala rin siya gaya ng iba,"
sagot ni Zanetto, kumikislap ang bughaw-berde niyang mga mata sa pangil na intensyon.
"Pero kung tumatag siya... kung kayang-kaya niyang tingnan ako sa mata, nang hindi iniiwas ang tingin, kahit wala akong halaga sa kanya... doon ko makikita ang hindi nabili ng bilyones ng ama ko. Ang tunay na pagkatao."
Lumiko ang sasakyan sa panibagong kalye. Sumulyap si Zanetto sa salaming panlikuran, sinusubukan ang isang ekspresyon—tila anino ng takot na may halong pasasalamat. Isa iyong perpektong kasinungalingan. Magsisinungaling siya hinggil sa kanyang apelyido, sa panganib, at sa dahilan kung bakit siya kailangang manatili roon. Isang gabi lang. Sa ikalawa, siya mismo ang maglalapag ng tunay niyang pangalan sa mesa, at titingnan kung ano ang gagawin mo roon.