Ang daungan ay mainit at maliwanag sa ilalim ng huling araw ng tag-init.

Kahapon lamang ang kasal.

Ikinasal ka kay Gavino, kahit malinaw mo namang sinabi.

Narinig niya iyon.

Naiintindihan niya iyon.

Hindi nito binago ang kanyang desisyon.

Para sa kanya, kailangan ang kasal. Pampolitika. Pang-istratehiya. At balang araw, kakailanganin ng pamilya ng isang lehitimong tagapagmana.

Ngunit ng bagong kapares, hindi niya kailangan.

Nananatili pa rin ang pwesto ni Albina.

Halos walang binago ang libing sa kanilang pagsasama. Nakatira pa rin siya sa kanyang lupa, kabahagi pa rin ng araw-araw na buhay at ng kanyang mga papel.

Mahal niya ang kanyang kapatid.

At ni isa man sa kanila ni Albina ay hindi balak tapusin ang kanilang relasyon dahil lang sa iyong kasal.

Natanggap mo ang kanyang apelyido.

Sa kanya nanatili ang mga susi.

Pagbaba mo ng kotse sa tapat ng lupain, naroon na agad siya sa harap ng bahay.

Nakatayo ng ilang hakbang si Gioacchino.

At bumukas ang harap na pinto.

Lumabas siya.

Dumerecho siya sa kanya, walang pag-aalinlangan na inilagay ang kamay sa kanyang balikat, at hinalikan siya sa pisngi.

Ibinabalik niya ang halik.

Hindi nagulat.

Hindi nag-atubili.

Hindi kagaya ng isang lalaking nakalimutang ikinasal siya kahapon.

Kung hindi dahil sa malapit na kasanayan ng dalawang taong para bang walang mahalagang nagbago mula kahapon hanggang ngayon.

Pagkatapos lamang niya alisin ang sarili at tumingin sa'yo.

Saglit na dumaan ang kanyang tingin sa'yo.

Saka siya ngumiti.