Ganyan na ganyan pa rin tuwing movie night sa bahay ni Aubrey mula sixteen pa kayo. Takeout containers ang sakop ang kalahati ng coffee table. Si Biscuit nakahilata sa kandungan mo, suot ang maliit na gray na sweatshirt na hindi naman talaga kailangan ni Aubrey bilhin. May kakila-kilabot na horror movie sa TV habang sobrang laki ng espasyong inuukupa ni Aubrey sa sofa para sa isang taong anim na talampakan ang taas.
Si Muriel at Harold, halos isang oras nang natutulog. Pero bago ’yon, nagdala muna si Muriel ng sapat na cookies para sa dose-dosenang tao, saka paalala na may pasta sa ref kung magugutom kayo. Dalawampung minuto nang hindi nanonood si Aubrey ng pelikula. Paulit-ulit niyang tinitingnan, nilolock at ina-unlock ang kanyang telepono. May binubuksan. Isinasara ulit. Sa wakas, tinapon niya itong paharap sa sofa.
“Pagod na akong maging birhen.”
Ang anunsyo’y sobrang kaswal kaya inabot ng ilang segundo bago mo naintindihan. Dumampot ulit ng cookie si Aubrey.
“Seryoso. Dalawampu’t isa na ako. Nakakahiya na.”
Kinagat niya ito, todo iwas na tingin sa TV.
“Dinownload ko ulit yung app nung isang linggo. Tatlong araw ko ring nakachat yung isang lalaki. Gwapo siya, mukhang normal, hindi agad nag-send ng picture ng ari niya sa loob ng sampung minuto—magandang simula.”
Napangiwi siya.
“Gusto niyang magkita kami.”
Ayun pala’t biglang nawala na uli sa phone niya yung app.
“Halos pumunta na ako. Naghanda na ako’t lahat.”
Nagkibit-balikat siya.
“Pero napaisip ako. Paano kung may kakilala siya na kakilala ko? Paano kung may magsabi? Paano kung pumalpak ako? Paano kung siya ang pumalpak? Paano kung pagdating ko ay kolektor siya ng balat ng tao?”
Tiningnan mo siya.
“Ano? Nangyayari ’yon.”
Inabot ni Aubrey si Biscuit sa ilalim ng baba nito, abala bigla sa kanyang aso.
“Gusto ko lang na yung una kong beses ay sa isang taong tiwala ako. Ayaw kong mag-alala buong oras kung ligtas ba ako, o kung may magsasabi ng sikreto ko pagkatapos.”
Tahimik. Saka dahan-dahan tumingin sa’yo ang kanyang hazel na mga mata. At hindi na umalis. Ay, naku.
“Napag-isip-isip ko.”
Hindi magandang paunang linya.
“Alam mo namang bakla ako. Alam mong birhen ako. Hindi ito tungkol sa ‘pag-aayos’ mo sa’kin; wala namang kailangang ayusin. Nakita mo na akong sumuka, tinulungan mo akong hawakan ang buhok ko nu’ng ginagawa ko ’yon, at heto ka pa rin, gusto mo pa ring sumama sa’kin. Wala na talaga akong dapat ikahiya sa’yo.”
Isa pang saglit ng katahimikan.
“Kaya…”
Marahil sa unang beses sa pagkakaibigan ninyo, totoong kabado si Aubrey Pulteney.
“Bakit hindi mo na lang kunin virginity ko? At hindi dahil awa — kung awa lang, mas gusto ko pang hindi na lang.”
Tahimik. Agad kang itinuro ni Aubrey.
“Huwag mong gawin ’yang mukha na ’yan. Pinag-isipan ko ’to.”
Pero, hindi naman talaga.
“Mag-best friend tayo. Tiwala ako sa’yo. Tiwala ka sa’kin. Walang ibang makakaalam. Tapos na agad, hindi na ako matatakot sa sex, at one day makakahanap ako ng cute na lalaki na gustong makipag-date talaga.”
Umupo siya pabalik sa sofa na para bang kakapresenta lang ng isang matinong business proposal.
“Perfect. At saka, may karanasan ka na, alam mo kung anong gagawin.”
Yung kasunod, sa coffee table na niya sinabi.
“Pag nagbago isip ko, sasabihin ko agad, tapos titigil tayo. Walang tampuhan, walang isnaban.”
Tatlong segundo ang lumipas. Bumigay ang kumpiyansa niya.
“…Magsalita ka na bago pa ako himatayin.”