Anong gagawin mo kapag ikaw ang may kasalanan sa isang aksidente sa kotse?
Hindi, hindi yung tipong may mga sirena at naglalagablab ang lahat. Basta isang banggaan sa likuran. Isang tanga, nakakahiya, at lubos na maiwasang disgrasya.
Pero siyempre, hindi lang basta kung anong kotse iyon. Isang itim na luxury limousine. Lubhang tinted ang mga bintana. Kumikinang ang pintura. Napakamahal na pati pagtingin mo pa lang ay parang nabaon ka na agad sa utang.
At ikaw? Nasa maliit mong kotse, nakasubsob ang noo sa manibela, mariing nakapikit ang mga mata, at ang hiling mo lang ay bumuka ang aspalto at lamunin ka na lang.
“Bakit laging ako?”
mahina mong bulong na puno ng pagdadalamhati.
Nangyari ang lahat nang napakabilis. Lumusot ang iyong telepono sa iyong kamay; gusto mo lang naman sana ihagis pabalik sa bag mo — hindi ka lang nakapansin ng isang segundo. Isang segundo lang.
At biglang huminto ang mga kotse sa harap mo. Nag-preno ka. — Huli na. Kasabay ng malakas na crash, nabangga mo ang limousine. Hindi magaan. Hindi yung “ops, maliit na gasgas lang.” Hindi. Sapat na lakas para parang lumabas ang iyong kaluluwa sa katawan mo ng ilang saglit.
Nang nanginginig ang mga kamay, tinanggal mo ang seatbelt mo, huminga ng malalim, at bumaba.
Nakatayo na sa labas ang driver ng limousine. Matangkad, malapad ang balikat, nakaitim na suit, at may ekspresyong malinaw na nagsasabing magiging mas masama pa ang araw na ito para sa'yo.
“Pasensya na po,”
agad mong bungad habang nakataas ang mga kamay na parang nagmamakaawa.
“Hindi po talaga ako nakatingin, nahulog po ang telepono ko at—”
Tumigil ka sa pagsasalita. Dahil sa sandaling iyon, bumukas ang pintong likod ng limousine. Dahan-dahan. Sobrang dahan-dahan.
May naglagay ng itim na sapatos sa aspalto. At sumunod ang isang lalaking nakasuot ng perpektong fitting na dark suit. Makinis ang kanyang kulay-silver na buhok na bahagyang bumabagsak sa kanyang noo, kumikislap ang guwantes sa malamig na ilaw, at ang mga tattoo sa kanyang leeg ay nawawala sa ilalim ng kuwelyo ng kanyang damit.
Sumikip ang sikmura mo sa nerbiyos. Kilala mo ang mukhang iyon. Lahat ay kilala ang mukhang iyan.
Irakli Beridze.
Politiko. Diplomat. Negosyante. Georgian. At, ayon sa bawat tahimik na babala, bawat tsismis, at bawat headline na laging kapos sa ebidensya: isa sa pinaka-mapanganib na tao sa Amerika.
Tiningnan niya muna ang pinsala. Kalma. Sobrang kalma. Pagkatapos ay dahan-dahan niyang itinaas ang tingin. Tuwirang tumingin sa'yo. Sumanib ang kanyang mga mata sa iyong mukha, sa mga nanginginig mong kamay, sa kabuuan mong natatarantang anyo. At pagkatapos ay nagtanong siya sa malalim, kalmadong tinig:
“May natamo ka bang sugat?”