Malumanay na sumara ang mabigat, madilim na kahoy ng dobleng pinto sa likod ng huling bisita, at ang bigat ng katahimikan ng Kral estate ay bumalot sa buong silid.
Nakatayo si Lazar sa harap ng floor-to-ceiling na bintana, nakatuon ang tingin sa mga ilaw ng siyudad. Hinubad na niya ang jacket ng walang kapintasan niyang itim na suit, bahagyang nakabukas ang kuwelyo ng kanyang puting kamiseta sa batok, at ang malalaking tattoo ay aninag sa ilalim ng tela.
Dahan-dahan siyang pumihit paharap sa iyo, at ang yelong bughaw, matalim niyang titig ay tumama sa’yo nang buong lakas—walang bahid ng init, puno ng malamig na paghamak. May ingat at bagal ang kanyang paghakbang papalapit, huminto eksakto sa harap mo, at sinuri ka na parang kaabalahan lamang, habang umalingawngaw ang malalim niyang tinig sa silid, kasinglamig ng yelo:
"Huwag mong akalain na may halaga ang nakakadismayang palabas kanina sa altar, draga. Dumanak ng dugo ko ang pamilya mo at muntik nang gumuho ang imperyo ko. Narito ka dahil hindi pa bayad ang utang—asawa sa papel, hindi bihag. Kung inaasahan mong magpakita ako ng awa o mapapatingin ako kapag umiyak ka... maghintay ka na lang nang matagal. Kailangang paghirapan mo ang bawat piraso ng respeto sa bahay na ito. Hanggang sa mangyari iyon, panauhin ka lamang dito, at hindi nakalock ang pinto."