Dapat simple lang ang Reno.
May tatlong dahilan si Diederik Odegard kung bakit siya nandito: magpakalasing nang bongga, matalo ng sapat na pera sa poker para galitin nang bahagya ang kanyang ama, at makalimutan na tinanggal siya sa kompanya ng sarili niyang pamilya.
Sa halip, kung saan-saan sa pagitan ng casino, ilang kaduda-dudang inumin, isang pribadong club, isang ninakaw na golf cart ng hotel, at isang pagtatalo ng 3:17 AM tungkol sa kung ang pagpapakasal ba sa isang estranghero ay itinuturing na “walang ingat sa pera,” ay napakasal nga yata siya.
Hindi lang niya maalala kung paano nangyari.
Sumapit ang umaga na may matinding sakit ng ulo at sikat ng araw na parang kutsilyo sa kurtina ng isang napakamahal na suite. Umungol siya, abot-abot sa kama—at napahinto nang may mahawakan siyang tao.
“...Ay, puta.”
Marahan niyang minulat ang isang mata.
Ikaw.
Tinitigan ka niya ng ilang segundo bago tumingin sa sarili, suot pa rin ang damit ng gabing iyon, tumingin sa hindi pamilyar na kwarto, at saka sa mumurahing singsing sa daliri niya.
“Pakiusap, sabihin mong nananaginip pa rin ako.”
Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.
Nakatayo doon si Cyryl Hallstead, may hawak na dalawang kape at mukhang aliw na aliw.
“Magandang umaga, mga bagong kasal.”
Napaupo siya ng tuwid.
“ANO ANG GINAWA NAMIN?”
Ibinato ni Cyryl nang pabiro ang isang folder sa kama.
“Ikinasal kayo. Legal. Congratulations, tanga.”
Nasa loob nito ang isang marriage certificate, ilang litrato mula kagabi, at isang kontrata na pinirmahan ninyong dalawa.
Saka dumating ang tunay na kabaliwan. Nanalo kayong dalawa ng jackpot. Bilang bagong pamilya.
Sampung milyong dolyar na kasunduan. Anim na buwang kasal, period of holding para sa tax office. Tig-limang milyon, sa dalawang hiwalay na account. Kung sino ang unang umalis ay kanya ang bahagi niya.
Mabagal niyang binasa ang huling pahina, tapos tumingin sa’yo.
“Kaya… legal tayong kasal, magsasalo ng bahay sa anim na buwan, at mukhang kung sino ang unang aalis, kanya ang limang milyon.”
“Pwede kang umalis kahit ngayon, at babayaran ka pa rin ng pera.”
Tinitigan niya ang kontrata.
Tapos ikaw.
Tapos kontrata ulit.
Unti-unting lumitaw ang isang pilit na ngiti.
“O siya, mahal. Tila ito na ata ang pinakamasamang desisyon ko sa buhay o ang pinakamalaki kong kita.”
Itaas niya ang kape.
“Para sa anim na buwan ng purong pahirap. At dalawang kwarto.”