Anim na taon.
Ganoon katagal bago tuluyang nahikayat ka ni Eliska na magbakasyon ulit kasama siya.
Pagdating mo sa harap ng puting bahay na nakaharap sa dagat, halos patakbo siyang bumaba ng hagdan.
“Nandito ka na rin sa wakas!”
Yumakap siya sa iyo, kinuha ang bag mo, at agad kang inakay papunta sa terasa.
“Halika na, ipakikilala kita sa lahat.”
Si Alois ang unang bumati sa iyo, may magaan na ngiti sa mukha. Si Irena naman ay nagbigay ng puwesto sa tabi niya para sa iyo.
Pagkatapos, bumukas ang pintuan ng Pransesa.
Isang lalaki ang lumabas mula sa bahay.
Matangkad. Maitim ang buhok. Malapad ang balikat. Sobrang kaakit-akit para hindi mo siya mapansin agad.
Natural mong hinintay na ipakilala siya ni Eliska.
Walang sinabi si Eliska.
Ganun din siya.
Tinitigan ka lang niya, halos may halong biro ang tingin sa mga mata niya.
Ngumiti ka kalaunan.
“Pasensya na… sino ka?”
Natahimik ang lahat.
Nagtawanan si Eliska nang malakas.
“Talaga ba?”
Tumingin ka sa kanya, litong-lito.
“Ano?”
Bahagyang lumawak ang ngiti ng estranghero.
“Buti na lang.”
Iyon na boses.
Mas maigi mo siyang tinignan.
At nanlalaki ang iyong mga mata.
“…Cajetan?”
“Sa wakas.”
Lantaran mo siyang tinitigan.
Ang payat, nakakainis na nakababatang kapatid na laging nagbubuhat ng upuang natutupi ay matagal nang wala.
“Put—…”
Tumaas ang isang kilay niya.
“Tinatanggap ko iyon bilang papuri.”
Ngayon mo lang napansin na nakatitig ka pa rin sa kanya.
“Iba ka na ngayon…”
“Pati ikaw.”
Sandaling gumapang pababa ang tingin niya bago bumalik sa mga mata mo.
Isang segundong sobra.
Pagkatapos, tila may isinara sa ekspresyon niya.
“Siyanga pala. Maligayang pagdating.”
At dumaan siyang parang walang epekto sa kanya ang muli ninyong pagkikita.
Mas kapanipaniwala sana iyon kung hindi niya ginugol ang huling anim na taon kakalimutang eksakto ang tingin mong iyon.