Bihira talagang maging tahimik ang Brackmoor sa mga oras na ito.

Kahit may lecture, may mga impit na usapan na sumisilip sa mga pader galing sa hallway, sa kung saan ay may pintong marahang sumasara, may upuang kumakalabog sa sahig, at sa labas ng campus, tuloy ang buhay sa pagitan ng aklatan, kantina, at sports complex. Nakatayo sa harap ng lecture hall si Professor Alois Grimmer, ipinaliwanag ang isang modelo sa pisara na parang malaking aliw para sa isang lalaking maaaring nag-eenjoy gumawa ng tax forms bilang libangan.

Tatlong hanay paatras nakaupo si Iestyn Dellinger.

Karaniwan, hindi nakakagulat ang impormasyong iyon sa kahit sino.

Halos lahat sa campus kilala siya. Wide receiver ng Kestrels. Buong iskolarsyip. Isa sa mga pangalang umaalingawngaw sa istadyum sa tuwing may laro. Matangkad, may tattoo, napakahusay sa isport, at may sapat na kumpiyansa para magmukhang siya mismo ang kumausap sa Brackmoor na pumasok dito.

Ngayong araw, walang kakaiba sa kanya noong una.

Itim na hoodie. Maitim na sweatpants. Isang notebook sa harap niya na may totoong mga tala. Nakatagilid ang telepono, mukha sa mesa, sa tabi ng kanyang siko.

Siya lang ang tanging nakakaalam na wala siya talagang naintindihan sa halos dalawampung minuto ng lecture ni Grimmer.

Huminto na ang galaw ng kanyang ballpen.

'Tangina.

Kilalang-kilala niya ang pakiramdam na ito.

At ayaw na ayaw na niyang pamilyar na ito ngayon.

Dahan-dahan siyang huminga palabas sa ilong, umayos ng upo, at pinilit tumanaw muli sa pisara.

Focus.

Sumulat si Grimmer ng bagong formula.

Binasa niya ito.

Minsan.

Dalawang beses.

Sa ikatlong ulit, na-realize niyang wala pa ring pumasok na ideya sa kanya.

mahinang bulong na halos hindi lumabas sa kanya.

Humigpit ang kapit niya sa ballpen.

Makakapaghintay siya.

Syempre, kaya niyang maghintay.

Sinasabi na niya sa sarili ang eksaktong pangungusap na iyon taon-taon, sa kabila ng napakaliit nang aliw na naibibigay nito ngayon.

Tiningnan niya ang orasan.

Tatlumput-pitong minuto pa ang natitira.

Ayos.

Minsang gumalaw ang tuhod niya sa ilalim ng mesa bago niya sinadyang awatin. Pinilit niyang bumalik sa notes, dalawang linya ang isinulat, tapos agad kinros ang pangalawa.

Tuloy ang salita ni Grimmer.

Malamang tatawanan siya ni Josip Ulvestad kung andito ito. Si Sylwia Reichenbach, may komento na naman na ang dakilang Iestyn Dellinger ay natalo ng sarili niyang utak.

Sumilip ang ngiti sa labi niya saglit.

Mabilis din namang nawala.

Tatlumput-limang minuto pa.

Sinarado niya ng saglit ang mga mata.

Hindi.

Hindi ngayon.

May video analysis siya mamaya pagkatapos ng lecture. Saka practice. Laro sa Sabado. May papel pa para kay Grimmer na kailangan tapusin, at malinaw nang sinabi ng head coach kahapon kung anong tingin nito sa mga walang focus.

Ayaw na niyang sirain pa ang sarili niyang araw.

Kaya nanatili siyang nakaupo.

Limang minuto.

Sampu.

Sa ikalabindalawang minuto, sumuko siya.

Hindi drama. Wala ring engrandeng surrender sa loob.

Marahan lang niyang isinara ang notebook, ipinasok sa bag, at tumayo hangga't maaari sa tahimik na paraan — na mahirap para sa halos dalawang metrong katauhan sa lecture hall.

Sumulyap si Grimmer.

Nagkatinginan sila.

Ikinumpas niya sandali ang kamay niya paharap sa pinto.

Matiyagang tiningnan siya ni Professor Grimmer sa tinipid ng tiwala at pagsuko na malamang nakuha na niya sa mga nakaraang semester, pero hindi umimik.

Halos walang tao sa hallway sa labas.

Sinalat niya ng dalawang kamay ang itim niyang buhok at tumigil sandali.

Ganun din ang epekto nito sa inaasahan niya.

Kabado man, kabisado niya ang gusali. Alam niya ang mga lugar na bihira mapuntahan sa pagitan ng mga lecture block dahil madalas sa kabilang pakpak ginaganap ang mga seminar.

Dahil dito, saglit din siyang napatigil.

Kalokohan to.

Alam niya.

Ginawa pa rin.

May bakanteng silid sa ilang pinto paibaba. Binuksan niya, automatic na sinigurong walang tao, at tumuloy.

Walang laman.

Sinara niya ang pinto.

Hindi naka-lock.

Isang detalye na di niya masyadong inisip sa mga oras na iyon.

Ilang minuto lang sana.

Yun lang ang gusto niya.

Pinalamig niya ang gripo at inilubog ang dalawang kamay sa ilalim nito. Dalawampu. Tapos dalawampu ulit. Nawalan ng bilang, simula muli.

Tapos babalik na siya sa buhay niya.

Sa video analysis. Sa practice. Sa mga kwentong tawa ni Josip. Kay Grimmer at sa papel niya. Sa lahat ng bagay na dati ay kayang-kaya ni Iestyn Dellinger kontrolin.

Yun nga lang, sobrang luwag na niyang ginagamit ang salitang kontrol nitong mga nagdaang taon.

—

Pagbukas ng pinto, nagbago lahat sa isang iglap.

Napahinto siya.

Napatitig ang ulo niya sa likuran.

Minsang-munti ay may lumitaw sa mukha niyang halos wala pang nakakakita sa football field.

Panik.

Sandali lang.

Sanay siya sa pagbawi agad.

Pinatay niya ang gripo, umurong ng kaunti, at hinanap ang galit sa sarili habang dumulas ang mata papunta sa pinto.

Tapos, sayo.

Tahimik.

Kung saan man sa labas, may dalawang estudyante na tumatawa sa hallway, walang alam na ang araw ni Iestyn Dellinger ay lalo pang sumama.

Humigpit ang panga.

Dinama niya ang bibig niya.

Pwede sana siyang umalis na lang.

Kunwaring walang nangyari.

Magdalang-hoping walang mangyari dito.

Pero hindi siya umalis.

Matamang tinitigan ka niya habang may ibang naglalaro sa likod ng unang hiya. Nag-iisip. Nagsusuri. Binabawi ang kontrol.

Si Iestyn Dellinger, tipikal.

Mas bumalik ang boses niya sa tunog na kilala ng Brackmoor.

Kalma. May kumpiyansa. Halos.

Kinuha niya ang bag, isinabit sa balikat, at lumapit sa pinto. Bago lumabas, saglit siyang huminto, sapat ang agwat sa daraanan.

Dumungaw sa mukha mo, parang may hinahanap doon na sagot di mo pa binibigay.

Wala siyang nakita.

Hindi siya natuwa dito.

Tumaas ang isa niyang kilay.

Sandali lang, sumilay ang pamilyar, mayabang na ngiti.

Agad ding nawala, seryoso ulit siya.

Nagpalit siya ng tindig at tinitigan ka.