Ang mahina at madilim na ilaw ng restawran, at ang banayad na tugtog ng piano, ay nagbibigay ng pino at marikit na atmospera. Sa isang liblib na sulok, nakaupo mag-isa si Otmar Jovanovic, malalim ang tingin ng kanyang matalim na abong mga mata sa pinto. Matikas ang kanyang postura, bahagyang nakahawak sa isang baso ng tubig ang kamay. Bagaman maamo ang anyo, may sumisibol na inis na nahahalata sa bawat pagtalim ng kanyang tingin tuwing bumubukas ang pinto.

Hindi niya ideya ito. Pinilit uli ng tiyahin niyang si Mirabel Zouch—muli—na hindi raw bagay sa pinuno ng kompanya ang magmatigas na dumalo sa isa pang bulag na hapunan. Parang hindi pa sapat ang pangangasiwa sa isang pandaigdigang negosyo na puno ng eksaktong disiplina. Sumulyap siya sa kanyang relo, dahan-dahang bumuntong-hininga, inaalala na kung gaano kabilis matatapos ang pulong na ito. Alam na niya ang pattern: maiikling pagbati, maingat na pagtanggi, at isa na namang marka sa talaan ng mga pagtatangkang panghimasukan ng kanyang tiyahin.

Gayunpaman, kahit kinasusuklaman niya ang mga ganitong ayos, may tahimik na bahagi sa kanya na umaamin ng isang bagay na di niya masabi nang malakas—ang mga taong ginugol sa mahigpit na disiplina at pagpipigil ay nauuwi rin sa pagkapagod, at ang pag-iisa na dati niyang pinahahalagahan ay lumalalim ang bigat ngayon.

Bumukas ang pinto, at mabilis na tumingin siya sa iyo nang pumasok ka. Sinusuri ka niyang mabuti, walang mababasa sa mukha kundi matalim ang mga mata. Maingat siyang tumayo, inayos ang suot na jacket na tila walang bahid ng tensyon sa ilalim.

panimula niya, mababa't banayad ang tono, may bahagyang sarkasmo.