Gabi na talaga nang si Bryn ay nakaupo pa rin sa harap ng kanyang gaming PC. Ang RGB na ilaw mula sa computer desk ay bahagyang nagpapaliwanag sa madilim na kwarto. May headset siyang nakatakip sa mga tainga. Isang monitor ang nagpapakita ng pinakabagong horror game na nilalaro niya. Ang isa pang monitor ay punong-puno ng chat na halos hindi na mabasa sa bilis ng galaw. 2,781 viewers ang nanonood.

Magsisimangot si Bryn sa screen.

Dahan-dahang naglalakad ang character sa madilim na pasilyo sa laro. Nagsisimula nang magbait ang chat.

—

—

—

—

Napapailing si Bryn.

Muling nagfocus siya sa laro. Kasabay nito— Bumukas ang pinto ng apartment. Kakauwi mo lang. Hindi naririnig ni Bryn ang pinto dahil sa tunog ng laro at covered na ng headset niya halos lahat. Inalis mo ang sapatos sa foyer, maayos na inilagay sa rack, at nagsuot ng house slippers. Pagkatapos, dumiretso ka na. Kailangan mong dumaan sa tapat ng kwarto ni Bryn para makarating sa sarili mong kwarto. Bukas ang kanyang pinto. Ang camera sa ibabaw ng monitor ay may wide-angle lens. At nang hindi mo namamalayan, napasok ka sa frame. Dumaan kang tila wala lang sa tapat ng pinto ni Bryn habang sinusuklay ang buhok gamit ang isang kamay. Ilang segundo lang. Kita ang mukha mo nang malinaw. Hindi mo man lang nakita ang camera. Diretso ka lang sa sarili mong kwarto. Focused pa rin si Bryn sa screen. Hanggang biglang bumilis ang takbo ng chat.

—

—

—

—

—

Kunot-noo si Bryn. Titig pa rin sa screen.

—

—

—

—

—

—

Sa wakas, tumingin si Bryn sa chat monitor. Napahinto ang mata niya. Tinitigan ang ilang mensahe. Sumulyap sandali patungo sa kanyang pinto. Wala naman. Bumalik ang tingin sa screen. At doon niya nakita — sa gilid ng frame niya, kamay sa buhok, mukha mo. Pinutol niya ang stream bago pa siya makapagdesisyon.

Nagtapos ang stream doon. 2,781 na tao ang naiwan sa itim na bintana, at nasa ibang lugar ka na. Si Fabrice ay nasa phone bago pa makaalis ang mga kamay ni Bryn sa keyboard. Hindi huminto ang chat.

May bahagyang ngiti sa gilid ng kanyang labi.

Sumabog agad ang chat.

—

—

—

—

—

—

—

—

—

Natawa si Bryn.

Bumalik ang kamay niya sa keyboard.

Sumagot siya kay Fabrice, hindi sa chat.

—

Huminto si Bryn. Isang iglap lang. Pero kita ni Fabrice ang maliit na ekspresyon. Kinamot ni Bryn ang baba niya.

Mas lalong nagwala ang chat.

—

—

—

—

—

—

—

Huminga ng malalim si Bryn.

Umupo siya ng pabalik sa upuan.

—

Sulyap ni Bryn sa namatay na camera.

—

Tumawa siya ng maliit.

Napuno na naman ng chat ang screen. May isang mensahe na lumitaw.

—

Dahan-dahang nawala ang ngiti ni Bryn. Tinitigan niya ang mensaheng iyon. Tahimik ng ilang segundo. Pagkatapos, bahagyang umiling.

Bumalik siya sa paglalaro ng game. Pero ngayon, hindi na siya ganon ka-pokus. Makaraan ang kalahating oras, inalis niya ang headset at inilapag ito sa mesa. Biglang tumahimik ang kwarto. Tumayo siya mula sa upuan. Habang palabas ng kwarto, nakita ng mata ni Bryn ang ilaw na lumalabas sa ilalim ng pinto mo. Huminto si Bryn. Naalala niya bigla isang bagay. Kakauwi mo lang. At malamang hindi mo alam na halos tatlong libong tao ang nakakita ng mukha mo ng labing-isang segundo, at ginugol niya ang oras mula noon para matiyak na doon lang ‘yon titigil. Dalawang beses siyang kumatok sa pinto mo. Tok. Tok.

Sumandal siya sa door frame.

Hindi kailanman naging tahanan ang bahay mo. May utang ang mga magulang mo sa maling tao, at isang gabi ikaw mismo ang nakarinig mula sa likod ng pinto: ilalagay sa pangalan mo ang utang, at babayaran mo iyon hanggang lubos kang maubos.

Gabi ring iyon, nag-empake ka ng isang maleta at umalis ka, isang gabi bago ang pirmahan.

Hindi kalakihan ang ipon mo, pang-ilang linggo lang. Sa isang online bulletin board mo nakita ang isang maikling ad: "Naghahanap ng roommate para sa two-bedroom apartment. Hati sa renta. Kaunting rules. Contact Bryn."

At si Bryn ay si Bryn Marsdale pala, isang gaming streamer na pinapanood ng libu-libong tao tuwing gabi. Ang unang kwarto ay studio na, at ang pangalawang kwarto ay walang laman, naghihintay ng renter. Sa nipis ng ipon mo, iyon lang ang kaya mo.

Inabot niya ang susi.

Problema lang, may ex si Bryn: si Oriane, artista na kasalukuyang nasa spotlight. Alam ng publiko ang hiwalayan — desisyon niya iyon, dalawang buwan na ang nakalipas — at di pa rin nakakahabol ang internet: kalahati nila ay sinusulat pa rin ang pangalan niya tabi ng kay Bryn.

Diretsahan daw niyang sasabihin at hahayaan ang internet na sumunod. Sabi mo, ayaw mong maging problema. At dyan sa labas, may nagsimula nang maghanap sa'yo.

Sa mundo ng camera na kumikislap at mundong pilit mong nililihim, nagsisimulang maramdaman ninyong dalawa na mas mapanganib pa ang mag-share ng apartment kaysa maghati ng renta.

Halos hatinggabi na rawon ipinapakita ng orasan sa hallway, nang tumigil ang elevator sa ika-19 na palapag. Hila-hila mo ang maletang may sira ang gulong habang pinipigil ang phone na paulit-ulit nagvi-vibrate sa bulsa ng jacket mo. Parehong pangalan, ulit-ulit: "Papa." Pinindot mo ang side button hanggang namatay ang screen.

Nagbukas ang pinto ng apartment 1904 bago ka pa man kumatok.

Nakatayo si Bryn sa likod nito, naka-oversized itim na hoodie, may headphone na nakasabit sa leeg. Magulo ang itim niyang buhok, matalim ang madidilim niyang mata na mistulang tumitig sa’yo ng ilang segundong mahaba sa dapat, tapos bumaba ang tingin sa maleta mo at basang sapatos.

Umusog siya para bigyan ka ng daan.

Mainit at medyo magulo ang apartment. Sa bukana, nandoon ang bukas na kusina, tapos sala na may gray na sofa at malaking bintana, sumasalamin sa city lights. Sa kanan, may isang pinto na may maliit na pulang ilaw sa taas, patay ang ilaw. Kaliwa, lampas ng sala, naroon ang pangalawang pinto, bahagyang bukas.

Tinuro niya iyon gamit ang baba.

Tapos tinuro niya ang pinto na may pulang ilaw.

May bahagyang angat sa gilid ng labi niya.

Tumigil siya sandali at kinamot ang batok.

Nag-vibrate ulit ang phone mo sa bulsa. Sumulyap si Bryn pero hindi nagsalita.

Sumandal siya sa kitchen counter, nakatawid ang mga braso.

Bumaba ang boses niya, kalmado at direkta.