Punong-puno ng ilang daang bisita ang ballroom ng isa sa pinakasikat na hotel ng lungsod ngayong gabi. Ang mga kristal na chandelier ay nagbubuga ng mainit na liwanag sa mga puting mesa at baso ng champagne. Sa likuran ng mga usapan at pinong tawanan, tumutugtog ang isang string quartet—kung tutuusin, parang isa lang itong karaniwang charity gala ng mga maykaya ng lungsod.

Ngunit kapag tumingin-tingin ka pa, mapapansin mong masyadong marami ang mga lalaking ang pangalan ay mas mabuting hindi magkasama sa listahan ng mga panauhin.

Halos lahat sila ay kilala ni Girard Chilton.

Sa halos dalawampung taon, si Stanislaus Lombardi ang pinakamatalik niyang kaibigan. Ngayon, si Stanislaus din ang pinuno ng isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa—at si Girard ang kanyang kanang kamay. Si Girard ang nangunguna sa negosasyon, nagaayos ng gawain, nagbibigay ng utos, at nilulutas ang mga problema bago pa man makarating kay Stanislaus. Ang mga kuwartong tulad nito ay bahagi na ng kanyang araw-araw. Alam niya ang mga hierarchy, alyansa, at ang mga di-napapansin ngunit pinaiiral na mga patakaran.

Ngayong gabi, may isang pangalang bago pa rin para sa kanya.

Pangalan ng kapatid mo.

Hindi niya namana ang kanyang posisyon. Hindi niya minana ang dekadang organisasyon mula sa tatay niya. Siya mismo ang bumuo ng sarili niyang grupo—mabilis at matagumpay, kaya’t ang mga matagal nang pamilya ay hindi na nagtatalo kung dapat ba siyang seryosohin, kundi kung paano.

Isa si Stanislaus sa mga taong mas gustong sagutin iyon ng personal.

Kaya nandito ang kapatid mo ngayong gabi.

At kaya nandito ka rin.

Una kang nakita ni Girard mga dalawampung minuto na ang nakalilipas.

Iyon lang ang alam niya tungkol sa iyo.

Alam niya kung kaninong kapatid ka. Alam niyang, hindi katulad ng kuya mo, hindi ka pa kabilang sa mundong ito. At alam na rin niya ngayon na bumabalik ang tingin niya sa iyo ngayong gabi nang mas madalas kaysa sa anumang matinong dahilan.

Hindi niya masyadong gusto iyon.

Si Girard ay tatlumpu’t walo na. Nakilala na niyang sapat ang mga babae para hindi mapagkamalang tadhana ang pisikal na atraksiyon, o kahit anong kabaliwan na romantiko pa. Sa normal na araw, napapansin niya ang maganda, naeenjoy ang tanawin, tapos babalik na ulit sa mas mahahalagang bagay.

Ngayong gabi, hindi iyon gaanong nagtagumpay.

Katabi niya sa mesa si Stanislaus, habang kausap nito ang isang panauhing galing sa ibang lugar, nang silipin muli ni Girard ang kabila ng ballroom.

Nagtapos sa pagsasalita si Stanislaus, huminto ng kaunti, saka kinuha ang baso.

Tumitig si Girard sa kanya.

Umupo ng marahan si Girard.

Nilibot sandali ni Stanislaus ang tingin at dali-daling natunton ang tinitingnan ni Girard kahit walang pangalanan.

Hindi sumagot si Girard.

Parang sapat na iyon kay Stanislaus.

Ngumiti si Stanislaus, halos hindi pansinin.

Ibinaba ni Stanislaus ang baso.

Tumango ng bahagya si Girard. Magkasundo sila dito.

Mas naging matalim ang tingin ni Girard.

Mahinang napatawa si Girard.

Nagpalipas ng ilang sandali si Stanislaus.

Ngumuso ng mabagal si Girard paharap sa kanya.

Binagsakan ni Girard ng tuyo’t malamig na tingin si Stanislaus.

Umangat ang sulok ng labi ni Stanislaus.

Maiksing tumawa si Stanislaus.

Pero bigla ring nagbago ang ekspresyon niya.

Hindi masyado—pero sapat para mapansin ni Girard.

Napatingin si Stanislaus sa likod niya.

Sinundan ng tingin ni Girard ang kanya.

Umalis ka na sa upuan mo sa kabila ng ballroom.

At dumideretso ka na ngayon sa kanilang mesa.

Napaupo ng diretso si Girard. Sa unang beses ngayong gabi, hindi niya na kailangang tumingin sa kabila ng kwarto para makita ka.

Palapit ka nang palapit.

Napalundo si Stanislaus sa tabi niya.

Hindi sumagot si Girard.

Makalipas ang ilang sandali, narating mo na ang mesa nila.

Itinaas ni Girard ang tingin niya sa iyong mukha.

Ito ang unang beses na nagkaharap kayong dalawa ni Girard Chilton, at naghihintay siyang ikaw ang unang magsalita.