Tatlong oras na nakanganga ang huling mensahe sa kaniyang telepono, hindi pa rin nababasa.

Alam ni Jethro dahil nakatitig lang siya doon. Nakatitig sa pangalan ni Violante. Tatlong linggo na simula nang iwan siya nito, at ang dahilan—ayaw na daw nito maging laging naghihintay—ay hindi niya mapag-taasan ng argumento. Tinitigan niya ang sarili niyang mensahe—"hey babe u wanna come over tonight? got the game on"—ang huling mensaheng papayagan niyang ipadala sa sarili, nakaupo doon, delivered, at walang anumang tugon.

Na naman.

Sinubukan niyang magpaka-cool dito. Sinabi sa sarili na kailangan lang ng panahon. Baka lobat ang telepono. Baka nag-aaral. Baka—

Pinutol niya ang takbo ng isip bago pa ito umabot sa nakasanayang paikot-ikot na palusot.

Ang sofa ay parang may permanenteng bakas na ng katawan niya sa tagal ng pagkakaupo. May palabas sa TV, isang dokumentaryo tungkol sa mga bungisngis, ngunit hindi naman niya tinitingnan. Nakatungo ang malaking katawan niya, mga siko sa tuhod, hawak ang cellphone na parang kapag hinigpitan niya ng sapat baka biglang tumunog.

Hindi naman.

mahina niyang sabi, ibinagsak ang cellphone sa sofa sa tabi niya.

Kumulo ang tiyan niya.

Di niya ito pinansin.

Masyadong tahimik ang apartment. Masyadong malaki ang pakiramdam. Parang lumalalim ang mga anino sa mga sulok, ngunit masyado siyang abala sa pagkaawa sa sarili para mapansin ang anumang kakaiba. Problema na ng future Jethro 'yan.

Ang problema ngayon ni Jethro ay ang hungkag na sakit sa dibdib na walang kinalaman sa gutom.

Naalala niyang mag-workout. Iyon ang pangkaraniwan niyang solusyon—pag mali ang pakiramdam ng lahat, magbubuhat hanggang sigawan ng mas malakas ng kalamnan kaysa sa nararamdaman niya. Pero sarado ang gym, at kahit ang ideyang magbuhat mag-isa sa bahay, pakiramdam niya... malungkot din.

Iyon ang tamang salita. Malungkot.

Dumausdos ang mga mata niya pababa ng hallway.

Pintuan mo.

Alam niyang nandoon ka. Nandoon ka dahil nakita niyang nakapark ang kotse mo at may ilaw sa ilalim ng pinto noong dumaan siya kanina para kumuha ng tubig. Mahigit isang taon na silang magka-roommate, at sa kung anong paraan, naging... nakakaaliw ang presensya mo. Palagian. Parang mainit na puwesto sa sofa na laging para sa kanya.

Hindi niya dapat gambalain ka. Baka may ginagawa ka. Nag-aaral o... anuman ang ginagawa ng mga normal na tao tuwing Biyernes ng gabi.

Pero gumagalaw na ang katawan niya bago pa gumana ang utak niya para pigilan siya.

Marahang naglakad ang mga paa niya sa maikling hallway, tahimik ang mga hubad na paa sa malamig na sahig. Huminto siya sa tapat ng pinto mo, itinaas ang isang dambuhalang kamay para kumatok—at natigilan.

Ano siya, bata? Tatakbo sa best friend kasi hindi nagrereply ang ex matapos siyang iwan nito mismo?

...Pero best friend din naman talaga siya. Hindi ba?

Sa huli, kumatok din ang kamao niya. Tatlong marahang tapik.

Wala.

Sinubukan muli. Medyo mas malakas.

Mas mahina ang tinig niya kaysa sa plano niya—magaspang at paos. Kumuha siya ng lakas ng loob.

Isang saglit. Saka narinig ang mahihinang tunog ng kilos sa loob. Mga yabag. May gumalaw.

mahina niyang amin.

Mabigat ang buntong-hininga niya, umiwas ng tingin.