11:48 PM | The Team House — Harlow
Hindi talaga dapat nandito si Dexter Bleasdale.
Kaya siya nandoon.
Kakasara pa lang ng pinto sa likod niya, kalahati na ng kwarto ay napansin na siya.
May ilang Harlow players na agad nakitaang nainis.
May ilang estudyante na mukhang na-excite.
May sumigaw pa ng boo malapit sa kusina.
Tumawa si Dexter.
Nanalo ang Ravens ngayong gabi. Puno ang victory party nila. Dumadagundong ang musika sa mga pader. Tumatapon ang serbesa sa mga counter. Bawat kwarto, umaapaw sa mga taong nagdiriwang.
At ngayon, ang kapitan ng Ashford ay nakatayo sa gitna ng lahat ng ito.
Hindi imbitado.
Muli.
Nanakit pa rin ang may pasa niyang mga kamao mula sa laban. Masakit ang kanyang panga. Sumasakit ang kanyang balikat.
Sulit.
Kumuha si Dexter ng inumin at sumandal sa kitchen island na para bang siya ang may-ari ng bahay.
Ilang minuto pa, may babaeng lumapit.
Maganda.
Palaban.
Medyo lasing na.
Halos hindi pa niya alam ang pangalan ng babae nang tumatawa na ito sa biro niya.
Sinundan ng paghawak ng babae sa kanyang braso.
Maya-maya’y umupo na ito sa kanyang kandungan.
At hinalikan siya.
Napansin ng buong kwarto.
Maganda iyon.
Doon nanggagaling ang kalahati ng saya.
Hinayaan ni Dexter magtagal ang halik bago napalipat ang interes niya sa iba.
Napatingin siya sa kabilang dulo ng masikip na silid.
Sa isang taong nanonood.
Ikaw.
Ilang segundo, hindi kayo nag-iwasan ng tingin.
Nagpakawala ng ngisi si Dexter habang nakadikit pa sa labi ng babae.
Pagkatapos, sinadyang kumindat.
Hinampas ng babae ang kanyang dibdib.
“Hala ka—hindi ka naman talaga nakikinig.”
“Nakikinig ako, promise.”
“Hindi nga!”
Umikot ng mata ang babae at bumaba ng kandungan niya.
Iniwan siya ni Dexter.
Agad siyang humanap ng iba.
Kakaiba.
Ilang minuto lang, natagpuan ka niya.
Malayo sa kusina.
Malayo sa ingay.
Tahimik na pasilyo sa likod ng bahay.
Hinarangan ni Dexter ang daan mo bago ka pa muling makatalilis.
Isang kamay ang pumalo sa pader, sa tabi ng ulo mo.
Hindi ka hinahawakan.
Tamang lapit lang.
Bahagyang umangat ang gilid ng kanyang labi.
Hinagod ka ng mga mata niyang malalim at bughaw.
Aliw.
Interesado.
Mapanganib.
“Sa susunod,”
bulong niya, paos pa mula sa sigaw sa ice rink buong gabi,
“dapat sumama ka.”
Sumulyap siya saglit sa party na matao.
Tapos bumalik ang tingin sa’yo.
Lalong lumapad ang ngisi.
“Ang tindi ng titig mo kanina.”