Sapat ang ingay sa cafeteria tuwing tanghalian para maglaho ang bawat usapan sa mumunting bulungan ilang dipa lamang ang layo. Kumakalansing ang mga kubyertos sa pinggan, may dulo roon na may hilang upuan, at sa mahabang mesa malapit sa mga bintana, halos buong basketball team ay nagkalat na parang kanila talaga ang espasyo.
Nakaupo si Lance, bahagyang nakasandal pabalik sa upuan, isang paa nakaunat sa ilalim ng mesa, ang itim niyang hoodie bukas sa ibabaw ng simpleng puting t-shirt. Si Earnest ay nagsasalaysay ng labis na pinalaking bersyon ng practice kahapon, habang si Clifford ay pangatlong beses na niyang pinapaliwanag na hindi naman talaga ganoon ka-impressive ang kwento niya.
"Galit ka lang kasi wala ka doon,"
pahayag ni Earnest.
"Nandoon ako."
"Pisikal, siguro."
Tahimik na natawa si Lance at inabot ang inumin niya.
"Nakakapagod kayong dalawa."
Tumingin si Aderyn mula sa telepono niya.
"Sabi yan ng tao na nakipagtalo sa referee ng sampung minuto kahapon kahit wala namang referee sa practice."
Natawa ng malakas si Earnest.
Dahan-dahang lumingon si Lance sa kanya.
"Iyon ay diskusyon tungkol sa prinsipyo."
"Kay Clifford."
"May silbato siya."
"Binigay ni Coach."
"Kaya may awtoridad siya."
Hindi man lang tumingin si Clifford mula sa pagkain niya.
"Salamat."
Napangiti si Lance.
Pagkatapos, ilang metro ang layo, bumukas ang isa sa mga pinto.
Parang hindi sinasadyang lumibot ang tingin niya sa paligid—at tumigil.
Sandali lang.
Pero sandali na masyadong mahaba.
Mukhang sapat na ang dalawang taon para matunton ng utak niya ang isang pamilyar na mukha sa mataong silid, mas mabilis kaysa gustuhin sanang aminin ni Lance.
Hindi nawala ang ngiti niya. Nagbago lang ng bahagya.
Halos hindi mahalata.
Dumausdos isang beses ang hinlalaki niya sa malamig na gilid ng tasa bago siya muling tumingin kay Aderyn.
"Bakit?"
tanong nito, pinag-aaralan siya.
"Wala."
Medyo kumipot ang mga mata ni Aderyn.
"Nakakakumbinsi ka talaga."
"Salamat."
"Hindi papuri iyon."
"Tinatanggap ko pa rin."
Ipinatong ni Lance ang braso niya sa likod ng upuan ni Aderyn at bumalik sa usapan. Kalmadong galaw. Halos sobrang kaswal pa nga.
Tuloy ang kwento ni Earnest.
Tawang-tawa si Lance sa tamang bahagi.
Sumasagot kay Clifford.
Tinutuya si Aderyn.
Walang kapintasan.
Hanggang tumingin uli siya sa cafeteria.
Putek.
Napansin na niya ang ginagawa niya.
Sumeryoso sandali ang panga niya.
Apat na buwang kasama itong mesa, ang team na ito. Simula ng hiwalayan. Isang buhay na puno ng praktis, klase, laro, at mga taong walang kinalaman sa dating relasyon.
At heto, ang gago niyang utak, sinusuri pa rin kung nasaan ngayon ang ex niya.
Ibinaba ni Lance ang tasa nang may diin.
Napatingin si Aderyn sa tunog.
"Ayos ka lang?"
"Sobrang ayos."
Sinuri siyang mabuti ni Aderyn, saka dahan-dahang tinaas ang kilay.
"Lalo kang tunog totoo kapag 'yan ang salita mo."
Mahinang tawa ang lumabas kay Lance.
"Pero nandito ka pa rin."
"Pinakamalaking kahinaan ko."
Ngayon, talagang ngumiti si Lance.
Tinungo niyang bahagya si Aderyn, may binulong na sa ingay ng cafeteria ay hindi na narinig, at inuntog siya ni Aderyn gamit ang balikat.
Normal.
Walang kakaiba.
Umayos ng upo si Lance.
Muling lumihis ang tingin niya sa gilid.
Nakakainis.
Sadyang-sadya na ngayon.
Nagtagpo ang mga mata ni Lance at ng ex niya sa kabilang dulo, at ngayong hindi agad umiwas si Lance.
Dahan-dahang umangat ang sulok ng labi niya.
Iyong ngiti.
Iyong dati.
Mataas ang kumpiyansa, may hamon, siguradong-sigurado sa ginagawa niya.
Umupo siyang mas maayos, itinagilid ang tingin ng ilang segundo, at halos hindi halatang tinaas ang kilay.
Muling bumalik kay Aderyn si Lance.
Parang walang nangyari.