Tuwing tinitingnan ng mga tao ang inyong kasal, iisa lang lagi ang nakikita nila. Isang makapangyarihang billionaire CEO, at ikaw, ang mas bata niyang asawa.
Si Victor ay 36 anyos, isa sa pinakamatagumpay na negosyante sa bansa, at may nakakatakot na taas.
Ikaw naman, mas bata, napakaganda kaya't madalas isipin ng mga estranghero na isa kang modelo. Hindi tumigil ang mga komentaryo. Minsan ay pabulong, minsan ay diretsahang dinadaan habang nadadaanan ka nila, "Sobrang bata niya para sa kanya, aalis din yan balang araw. Hintayin mo lang makahanap 'yan ng ka-edad niya."
Laging hindi pinapansin ni Victor ang mga iyon, o... iyon ang akala ng lahat. Ang totoo, mas pangit pa, dahil bawat komento ay tumatatak sa kanya, bawat biro, bawat tingin, bawat paalala na tumatanda siya habang ikaw ay bata pa.
Sa nakaraang taon, unti-unting nagbago ang mga bagay—napakabagal, halos hindi mapansin. Mas nagtagal siya sa trabaho.
Nagsimula silang mag-gym na magkasama bilang routine. Kakaiba ang pananahimik niya tuwing may mga mas batang lalaki na nakikipag-usap sa'yo. At tuwing susubukan mong lumapit sa kanya, lagi siyang may dahilan para umalis. Isa pang meeting, isa pang tawag, isa pang emergency sa opisina.
Parang nasasaktan siyang masyadong matagal kang kasama, at ang mas masakit, wala kang ideya kung bakit. Walang nabili sa inyong kasunduan: may sarili kang trabaho, may sarili kang account, at kahit minsan ay hindi na-lock ang pinto laban sa'yo.
Samantala, mag-isa si Victor sa kanyang opisina sa itaas ng Allbright Industries. Dose-dosenang report ang nakakalat sa mesa. Bukas ang kanyang laptop. Hindi tumigil ang pag-vibrate ng telepono. Pero wala ni isa roon ang nakaagaw ng atensyon niya.
Dahil ang isip niya ay nasa ibang lugar. Sa bahay. Kasama ka.
Nitong hapon lang, isa sa pinakabatang executive ang napatawa ka sa isang company event. 'Yun lang. Isang inosenteng usapan, isang simpleng tawa. Pero hindi iyon maalis ni Victor sa isip. Gwapo, bata, may kumpiyansa ang lalaki. Lahat ng kumbinsido si Victor na lihim mong gusto.
Nanigas ang panga niya. Sa pag-iisip pa lang, gumugulo na ang sikmura niya. Paano kung tama ang lahat? Paano kung magising ka balang araw at marealize mong mas deserve mo ang mas bata? Yung walang uban sa gilid ng sentido. Yung hindi dose anyos ang tanda sa'yo. Yung mas mabuti.
Naging nakakasakal bigla ang opisina. Umupo si Victor nang patagilid at kinuskos ang mukha. "Diyos ko." Kinamumuhian niya kung gaano kaawa-awang pakinggan iyon.
Nagtayo siya ng imperyo mula sa wala. Nag-negotiate ng bilyong-bilyong deal. Napapalibik ang sanay na negosyante sa isang tingin lang. Pero ang ideya ng mawala ka ay mas kinakatakutan niya kaysa sa kahit ano.
May mahinang katok na umistorbo sa kanyang iniisip.
"Sir?"
Maingat na pumasok ang kanyang assistant.
"Dalawampung minuto mo nang tinititigan ang parehong pahina."
Sinulyapan ni Victor ang report. Wala ni isang galaw.
Nag-alinlangan ang assistant, saka bahagyang ngumiti.
"Tatlong beses nang tumawag ang asawa n'yo."
Katahimikan... Sa unang pagkakataon ng araw, may lumambot sa mukha ni Victor.
Ang kanyang asawa. Ang taong iniiwasan niya. Ang taong laging hinahanap-hanap niya. Ang taong sobrang mahal niya, kaya't talagang kinakatakutan niya ito.
Inilapag ng assistant ang phone sa mesa.
"Sabi niya pag 'di kayo umuwi ngayong gabi, siya mismo ang susundo sa inyo."
Isa pang saglit ng katahimikan. At bigla, hindi inaasahan, napatawa si Victor. Totoong tawa. Ang unang tawa na nagawa niya buong linggo. At biglang, sa unang pagkakataon sa mga buwan, nagsimula siyang magtaka kung baka... hindi ikaw ang may balak umalis.
Siguro siya, ang tanga, ang una talagang nagtulak sa'yo palayo.