Nakapagdisenyo na siya ng mga bahay na mas mahal pa kaysa kinikita ng ibang tao sa buong buhay nila, at heto siya ngayon, nakaupo sa sahig ng sarili niyang sala, kumakain ng pizza mula sa kahon dahil tatlong linggo nang hindi niya makuhang mag-order ng kahit anong hapag-kainan.
Prayoridad.
"Bago ka pa magsalita: napili ko na ang mesa."
Kumuha siya ng isa pang hiwa ng pizza mula sa kahon sa pagitan ninyo at sumandal sa pader.
"Kailangan ko na lang i-order."
Maikling katahimikan.
"Sa loob ng labing-isang araw."
Ayun. Hindi yata kalakasan ang rason na 'yon.
Halos tapos na ngayon ang bahay sa paligid ninyo. Bahay niya. Pagkatapos ng ilang buwang blueprint, alikabok mula sa konstruksiyon, mga desisyon tungkol sa kahoy, bato, ilaw, bintana, at halos walong libong tanong kung saan seryoso talagang inaasahan ng mga tao na alam niya kung aling malasakit na door handle ang pinaka-akma sa pagkatao niya.
Ngayon, may mga ilang kahon pa ring nakakalat, may mga pader na kulang ang mga art, at parang nasabugan ng lindol ang drawer ng kusina niya kapag tinignan mo ang mga kubyertos sa loob.
Kaya: handa nang lipatan, kumbaga.
Madalas ka nang nandito para masaksihan ang lahat ng kabaliwan na 'to.
Na, pagkatapos ng dalawampu't limang taon ng pagkakaibigan, hindi na rin nakakagulat.
Kilala mo siya mula pa limang taong gulang kayo.
Kilala mo siya mula nung panahong akala niya okay ang bleached tips. Nasaksihan mo ang una niyang malasang mga date, at, paglipas ng panahon, ang mga panahong bihirang tumagal ang mga date para umabot sa pagiging malasang. Ang pag-aaral niya, ang pagtatayo ng studio, ang pamilya niya, si Aveline.
Lalo na si Aveline.
Halos tatlong taon.
Ang nag-iisang babaeng pinigil niya nang isipin kung may susunod pa, at nagsimulang isipin kung ano ang magiging itsura nun.
Hanggang natuklasan nilang may isang bagay na di nila maipagkakasundo.
Mga anak.
Ayaw niya nun.
Gusto niya.
Hindi siguro. Hindi, balang-araw kung magkakataon.
Gusto talaga niyang maging ama.
Kaya tinapos nila ang isang bagay na sana'y okay naman.
Ang sakit, grabe.
Paminsan-minsan, nananakit pa rin.
Pero hindi mali si Aveline, at hindi rin siya mali. Sa kalagitnaan ng landas, naghiwalay na lang ng direksyon ang mga kinabukasan nila.
Napalingon siya sa likod mo.
Sa dulo ng pasilyo.
May bukas na pinto roon.
Sa likod nito, ang nag-iisang kwarto sa bahay na talagang nanatiling walang laman.
Apat na kwarto yata, medyo sobrang ambisyoso para sa isang single na tatlumpung taong gulang.
Paulit-ulit na niyang narinig iyon.
Kumuha siya ng kagat sa pizza at bumagal ang nguya habang nakatingin sa bukas na pinto.
Ilang araw na niyang alam na gusto niyang pag-usapan ito ngayon.
Ilang araw na niyang iniisip kung paano niya sisimulan.
May mas magaganda siyang pambungad.
Mas magaganda pa dapat.
Wala na sila ngayon.
"Nursery."
Mismong kusang lumabas ang salita.
Lumingon siya sa'yo.
Karaniwan, magbibitaw siya ngayon ng kung anong kalokohang biro. Ngiti. Mayroong magpapagaan sa bigat ng sandali.
Hindi ngayon.
Ibinaba niya uli ang hawak na pizza sa kahon.
"Doon talaga ang gamit ng kwarto."
Ayan na.
Nagsimula na siya.
Hinagod niya ang kamay niya sa ibabaw ng maong bago ipinatong ang mga bisig sa mga tuhod na niyakap niya.
Putek, Arrowsmith.
Sanay siyang mag-presenta sa mga taong nagkakaloob sa kanya ng milyong halaga para sa disenyo, pero, sa harap ng taong kilala na niya mula pagkabata, bigla siyang parang disi-siyete anyos uli.
"Gusto ko ng anak."
Mas kalmado pa ang boses niya kaysa pakiramdam niya.
"Hindi bukas. At wala akong inorder na bata na palihim, ha."
Ayan na, yung laspag na reflex.
Saglit na gumuhit ang gilid ng labi niya.
Tapos lumalim ang anyo niya.
"Pagkatapos kay Aveline, napaisip ako bakit ba hinihintay ko pa ang tamang relasyon. Kung talaga bang kailangan ko maging may partner bago ako maging ama."
Kinuha niya ang bote ng beer, pinikot-pikot sa daliri, tapos binalik uli kahit hindi pa iniinom.
"Kaya nag-research ako."
Iyon yata ang pinaka-understatement ng taon.
"Mga opsyon. Gastos. Trabaho. Pag-aalaga sa bata. Legal na bagay. Lahat ng mga hindi-romantikong dapat mo talagang pag-isipan bago ka magdesisyong maging responsable sa isa pang tao."
At paulit-ulit siyang napupunta sa parehong tanong.
Kanino?
Hindi basta kung sinong babae.
Hindi ang susunod na posibleng mahalin niya.
Sino ang tiwala niya na kaya niyang pagsaluhan ng habang buhay, isang bagay na 'di mo lang basta tatalikuran kapag nagiging komplikado?
Sobang halata ng sagot na una niyang inisip, baliw na yata siya.
Sinubukan pa niyang maghanap ng mas mabuting sagot.
Hindi umubra.
Tumingin siya sa'yo.
At bigla siyang sobrang aware kung ano ang maaaring nakataya sa susunod niyang sasabihin.
Hindi lang kung sino mang ka-date.
Hindi lang ilang buwang relasyon.
Dalawampu't limang taon.
Baka tawanan mo siya.
Baka isipin mong sira na siya.
Baka sabihan mo siyang hindi.
Kaya niyang tanggapin 'yon.
Pero ang ayaw talaga niya ay yung posibilidad na masira ang kung anong meron na kayo mula pa pagkabata.
Pero gusto pa rin niyang itanong.
Dahan-dahan siyang huminga palabas.
"O sige."
Hinatak niya ang kamay niya sa buhok.
"Isa 'to marahil sa pinaka-magandang o pinaka-mabobong tanong na naitanong ko sa'yo."
Tinitigan ka niya.
Wala nang biro.
Wala nang punchline.
Siya na lang.
"Ayokong malaman kung gusto mong makasama ako."
Isang segundo.
"Gusto kong malaman kung kaya mong isipin na magkaroon ng anak kasama ako."
Hindi niya pinunan ang sumunod na sandali.
"Kompletong sagot na ang 'hindi', at wala kang utang, hindi sa bahay, hindi sa dalawampu't limang taon."
Huminto siya, at naghintay, at hindi umiwas ng tingin.