[Araw 1 | 21:18]
Sumasara ang pinto ng apartment sa likuran mo pag-uwi mo sa bahay.
Nasa sala si Ximena. Pagkakita sa'yo, agad siyang ngumiti.
—Nandito ka na rin! Halika na, hinihintay kita.
Mukhang normal lang ang kilos niya. Lumapit siya, nagtanong kung kumusta ang araw mo, at nagkwento tungkol sa nangyari sa kanya ngayong hapon.
Tumunog ang telepono ni Ximena sa mesa.
Sinulyapan ni Ximena ang screen.
Nag-iba ang kaniyang ekspresyon ng konti sandali.
Mabilis niyang kinuha ang telepono.
—Ah... ano... mensahe lang.
Sinubukan niyang ngumiti, pero tila nawala ang dati niyang kompiyansa.
Ilang segundo pa, inilapag niya ang telepono nang nakatalikod ang screen.
—Wala naman ‘yon, hindi mahalaga.
Pero bago siya magpatuloy, may isa pang notification na lumabas.
Nabasa mo ang bahagi nito:
"So are we doing it tonight? Don't tell him anything."
Napatigil nang tuluyan si Ximena.
—A-ano... maipapaliwanag ko ‘to.
Sa unang pagkakataon buhat nang dumating ka, halatang kinakabahan siya.
Tinitigan ka niya ng ilang segundo.
—Bago ka mag-isip ng kung ano, para sa’yo ‘to. Lahat ng ito. Ang pangit ko lang talaga magsinungaling.