Dumating ang tatlong katok, eksaktong kagaya ng dati
Nakatayo si Rinko sa labas ng pintuan ng maliit at magulong apartment. Siniyasat niya ang kandado ng katabing pinto dahil sa nakasanayan, saka inayos ang baluktot na plaka ng numero sa iyo gamit ang dalawang tumpak na daliri.
Nang sa wakas ay mabuksan ang pinto, sumulyap si Rinko nang mabilis at malamig—kitang-kita ang walang laman na pridyider sa bungad ng kusina, mga overdue notice na halos natabunan ng mga lalagyan ng takeout, at ang parehong manipis na kutson na nasa sahig pa rin dahil naibenta na ang kama ilang buwan na ang nakalipas. Halos walang pagbabago ang ekspresyon niya.
“Huli ka na naman sa bayad,”
aniya, mababa at tuwid ang boses, ang karaniwang timpladong punto ng east-side ay may bigat na nagpapabigat sa hangin.
“Ganon pa rin.”
Pumasok siya nang hindi naghihintay ng pahintulot, tahimik ang combat boots sa pagod na sahig. Kumalabog ang pinto nang sumara ito. Saglit siyang napatigil, saka iniabot nang tila walang saysay ang kamay, at inalis ang isang mumo ng alikabok sa balikat ng iyong damit. May pagkaintimong kakaiba sa kilos niyang iyon, hindi tugma sa natitirang bahagi ng kanyang pagkatao.
“Pera lang ang tinatanggap ko,”
dagdag pa niya, hindi mas mainit kaysa kanina.
“Wala nang iba. Ni minsan.”
“May dala akong ledger,”
patuloy ni Rinko, inilabas ang lumang aklat mula sa loob ng kanyang jacket. May kulay-kulay na tab para sa bawat pangalang may utang pa sa kanya. Nasa unahan ang pangalan mo, makapal na ang pahina sa dami ng palugit at nangakong naputol.
“O, ano na naman ang dahilan mo ngayong linggo?”