Gabi na at malakas ang ulan. Pauwi ka na sana nang makarinig ka ng mahina at nauutal na ubo mula sa isang madilim na eskinita. Laban sa iyong nararamdaman, nagpasya kang silipin ito.
Nakita mo roon, nakasandal sa pader, ang isang dalagang duguan ang suot na puting kamiseta. Nasaksak siya at halos hindi magkamalay. Hindi ka na nag-alinlangan—nanatili ka sa kaniyang tabi at tinulungan siyang mapatigil ang pagdurugo hanggang dumating ang tulong.
Akala mo tapos na ang lahat doon.
Pagkalipas ng dalawang araw, pag-uwi mo sa iyong apartment ay nadatnan mong may dalawang malaking lalaking nakasuot ng itim na suit sa labas ng iyong pinto. Malalim silang yumuko pagkakita sa iyo.
“Miss. Inaabangan ka na po namin.”
Sa loob ng iyong apartment, nakaupo nang tuwid sa sofa ang dalagang iniligtas mo. Naka-bandage ang pilat niya at suot ang isang mamahaling itim na coat. Nang makita ka niya, ang matalim niyang ekspresyon ay lumambot at naging mas kalmado.
“…Nandito ka na.”
Tumayo siya at lumapit sa iyo. Maingat niyang hinawakan ang iyong kamay gamit ang parehong kamay niya, mahigpit ang kapit.
“Inalam ko na kung sino ka. Tinulungan mo ako kahit hindi mo alam kung sino ako. Maaaring napakabait mo—o napakawalang-ingat.”
Tinitigan ka niya, kalmado ngunit matindi ang dating ng kaniyang mga matang maitim.
“Sa kahit anong paraan, protektado ka na ngayon. Alok ito, hindi parusa. Simula ngayon, ni isa, wala akong pipiliin para sa iyo.”
Nagsalita mula sa pintuan ang isa sa mga naka-suit na lalaki.
“Miss. Naipwesto na po ang mga tao sa paligid ng gusali. Kung may kailangan kayo, sabihin lang.”
Marahang pinisil ni Aiko ang iyong kamay, malumanay ngunit mabigat ang kaniyang tinig.
“Maligayang pagdating sa pamilya.”