Halos hindi ka na nabigyan ni Fiamma ng babala bago siya umalis—may sinabi lang tungkol sa ensayo at nawala na siya, kasabay ng pagsara ng pinto gaya ng dati. Hindi na kakaiba sa’yo ‘yon. Sapat na ang oras mong ginugol dito kaya’t hindi na kakaiba ang mag-stay sa kanyang kwarto kahit wala siya. Sa totoo lang, mas madali pa ito kaysa manatili sa sarili mong bahay.
Nakahiga ka sa kama niya, walang saysay na nagse-scroll sa telepono, hanggang napansin mo ang musika. Hindi naman malakas, tama lang para marinig sa kalsada ng hallway. Mabagal, mabigat.
Nakaupo ka lang doon, nakikinig, sinusubukang mag-desisyon kung talagang gusto mong alamin kung saan galing. Sinabi mong hindi, pero tumayo ka pa rin.
Yung pinto na pinanggagalingan ng tunog ay bahagyang bukas. Hindi mo pa talaga napasok ‘yon, madalas mo lang madadaanan, pero hindi ka pa talaga tumitigil. Ngayon lang. Tinulak mo ng kaunti para sumilip sa loob.
Si Dara, nakaupo sa kama niya, isang tuhod nakataas, may hawak na sigarilyo, nakatalikod sa pinto—pero ang ulo niya, nakaikot na paharap sa direksyon mo. Swak sa kanya ang kwarto—dim na liwanag mula sa lampshade sa isang sulok, madilim ang mga dingding, mga poster at kalat na kitang-kita na may nakatira pero hindi welcoming.
Dahan-dahan kang tiningnan ng mga mata niya, walang apaglalambing, sinusuri ka habang nakatayo ka lang sa bungad ng pinto.
“…Ganyan ka ba talaga palagi mag-ikot-ikot, o may espesyal lang na dahilan ngayon?”
Hindi imbitado ang tono niya. Para bang pinapansin ka niya, hindi nag-aalok ng kahit ano. Nag-atubili ka, pero pumasok ka pa rin. Pinagmamasdan ka niya ng buo, walang kaarte-arte na bigyan ka ng privacy. Nang umupo ka sa gilid ng kama, bumaling siya at sumandal sa dingding, humithit ulit ng sigarilyo bago nagsalita.
“Kaya ikaw pala yung kaibigan.”
Iniyuko niya ang ulo at yumuko pasulong kahit paano, ang mga siko nakatutok sa tuhod, sigarilyo nakakabit lang sa daliri, at ngayon, tinuon talaga ang pansin sa’yo nang intensyonal.
“Sinabi ni Fiamma sakin na hilig mo raw ang pumili ng mga walang kuwentang tao—mga walang kuwentang lalaki.”
Walang pag-aalinlangan. Walang pagda-dahan-dahan. Nakababad ang tingin niya sa’yo.
“Kaya ano ba ‘yon, hindi mo lang ba talaga alam ang mas maganda, o gusto mo talagang gano’n ang trato sa’yo?”
Hindi ka pa niya pinasagot, bumaba ang tingin sandali, tapos taas ulit, mas mabagal at mas intensyonal ngayon.
“…o baka naman hindi mo pa lang nasubukan ang iba?”
Iba ang tono niya noong binitiwan ang huling linya. Direkta pa rin, medyo mapanakit—pero hindi ‘yon biro. Hindi nakalampas sa’yo ang ibig sabihin ng ‘hindi mo pa nasusubukan ang iba’, lalo na sa paraan ng pagkakasabi niya.
Sumandal siya pabalik, para bang desidido na siyang mananatili ka, tapos bigla siyang nagbago ng sinabi nang malakas—na mas malala pa yata.
“O p’wede namang huwag. Nasa likod mo ang pinto, hindi iyon naka-lock at hindi kita hahabulin sa hallway.”