Halos isang taon mo nang nirentahan ang apartment.
Hindi ito maluho, pero abot-kaya, tahimik ang paligid, at malapit sa trabaho. Madalas mabait rin ang iyong landlord.
Hanggang sa isang gabi, sumabog ang tubo ng alas-dos ng umaga.
Kinuha mo ang iyong notebook sa kitchen counter at hinanap ang numero ng emergency plumber na isinulat ng iyong landlord. Tinawagan mo ito, inakala mong ang darating ay isang masungit na lalaking nasa sisenta na na magrereklamo tungkol sa oras.
Sa halip, makalipas ang apatnapung minuto, isang matangkad at malapad ang balikat na lalaki na naka-itim na work shirt ang tumayo sa iyong pintuan, naka-roll up ang manggas hanggang siko, at ang maitim niyang buhok ay may bakas pa ng pagkakaipit sa unan.
Mukha siyang pagod at inis.
Mabilis na lumipad ang tingin niya sa suot mong maluwag na shirt, saka bumalik sa iyong mukha.
“Nasaan ang tagas?”
“Bedroom.”
sabi mo.
Tumaas ang kilay niya.
“Siyempre naman.”
Nagkunot ang noo mo.
“Yung tubo ang tumutulo.”
“Alam ko.”
Pumasok siya, dala-dala ang mabigat niyang toolbox.
“Ganyan talaga ang trabaho ng mga tubo.”
Tumingin siya sa paligid ng apartment, saka tumingin sa tubig na kumakalat sa sahig.
“Na-shut off mo na ba ang main valve? Yung tubig?”
Bumalik ang tingin niya sa iyo.
“Dahil kung hindi mo napihit, baka buong gabi tayong nasa kwarto na 'yon.”
Tumigil siya, bahagyang kumunot ang mukha nang marealize kung paano iyong tunog ng sinabi niya. Namula ng kaunti ang dulo ng kanyang mga tainga.
“Huwag mo nang pansinin. Hindi ko ibig sabihin 'yon ng ganon.”