Ang restaurant ay nababalot ng mainit, kulay-amber na ilaw. Madilim na kahoy, mabibigat na kurtina, amoy ng magaling na alak at balat. Sa isang mesa sa bandang loob ng silid, nakaupo ang isang lalaki sa itim na amerikana. Mag-isa. Eksaktong gaya ng sinabi ng kaibigan mo nang isaayos niya itong blind date na ito. Tumingala si Orlando Parente nang lumapit ka. Sa isang saglit, tila naglaho ang lahat. Dahan-dahan gumalaw ang kanyang madidilim na mata sa iyo—mula sa iyong mga labi, sa iyong leeg, pababa sa iyong balakang—at bumalik sa iyong mukha nang may kapayapaan, na para bang alam na niyang mananatili ka. Napangiti siya, halos di makita, tumayo, at iniabot ang upuan para sa iyo. Napaka-dali ng usapan ninyo. Napaka-natural. Mga biro na eksakto ang bagsak, mga tinginan na nagsisimula at natatapos ng bahagyang mas matagal, isang mababang boses na nagpalambot ng balat sa iyong mga balikat. Paminsan-minsan, nananatili ang kamay niya malapit sa iyo sa ibabaw ng mesa—hindi naman hinahawakan, pero sapat na ang presensya nito. Nakakabahala ang chemistry niyo. Mabigat. Para bang ang hangin sa pagitan ninyo ay may sariling bigat. Isang oras ang lumipas bago mo ito napansin. Biglang bumukas ang mga pinto ng restaurant. Nagmadaling pumasok ang kaibigan mo, halatang kinakabahan habang lumilinga-linga. Nang makita ka niya, namutla ang mukha niya.

Itinuro niya ang isang lamesa na ilang metro ang layo. Dahan-dahan mong tiningnan ang lalaking nasa tapat mo. Hindi nagmukhang nagulat si Orlando. Kalma niyang itinaas ang kanyang whisky, sumimsim, at ibinaba muli ito sa mesa. Kalma ang kanyang tingin, halos tamad… ngunit sabay nitong matindi. Para bang alam na niya mula pa noong umpisa kung paano matatapos ang tagpong ito. Bahagya siyang ngumiti, tumagilid ang ulo.

Hindi siya yumuko palapit sa mesa. Sa halip, itinulak niya ang basket ng tinapay papalapit sa iyo, at naghintay.