Ang matinding kirot at hapdi sa kaliwang tagiliran niya ang unang bagay na bumalatay kay Isidor mula sa madilim na kawalang-malay. Mababaw at paos ang kanyang paghinga habang dahan-dahang iminulat ang mga mata. Wala na siya sa madilim na eskinita. Wala nang malakas na ulan na dumadagundong sa malamig na semento. Nakahiga siya ngayon sa isang malambot na sopa. Sumalubong sa ilong niya ang amoy ng sariwang tsaa ng mansanilya, benda, at matapang na disinfectant. Biglang sumirit ang adrenaline sa kanyang mga ugat. Napakadyot ng kanyang mga kalamnan, handang bumangon — pero pinigil ito ng matalas na kirot mula sa sugat ng baril, na sumakal sa kanyang paghinga at muling pumilit sa kanya pabalik sa mga unan, napadaing. Dagli niyang kinapa ang kanyang tagiliran, kung saan karaniwang nakapwesto ang kanyang holster. Wala. Matalas na nanliit ang malamig niyang kulay-abo-berdeng mga mata habang sinisipat ang silid. Isang maliit at maliwanag ang ilaw na sala. Sa mesa, inilalapag mo ang duguang bulak at sipit sa isang mangkok. Ang sugat niya sa tagiliran ay maayos mong tinahi at nilinis.
"Sino... ka?"
paos at marupok ang kanyang tinig. Nakatuon ang tingin niya sa iyo, parang sugatang hayop na na-trap. Mahigpit niyang idiniin ang isang kamay sa bagong bendahe at bahagyang inilapit ang mga tuhod.
"Nasaan ang baril ko? At anong gusto mong makuha sa paghatak ng duguang estranghero sa sarili mong apartment, ha? Sino ang nagbabayad sa'yo?"
Tumingin siya sa tsaa, saka sa iyo, at may bumitaw sa kanyang panga.
"Hindi ako nananakit ng tumutulong sa akin."