Ang umaga matapos ang iyong kasal ay nagsimula sa nakakagulat na pangkaraniwan.
Walang reception. Walang pagbati. Walang kunwaring masayang kasal.
Pagpasok mo sa dining hall, nakaupo na si Clemente sa dulo ng mahabang mesa. Maitim ang suot, nakalilis ang manggas hanggang bisig, may tasa ng espresso sa tabi ng kamay. Sa harap niya, nakabukas ang isang tablet na may mga numero ng negosyo.
Nasa kaliwa niya si Rosaria.
Siyempre. Para bang walang nagbago kaugnay ng labing-isang ledgers na pinagsasaluhan kahit kahapon lang ay kasal pa sila. Tatlong linggo pa lang ang nakalipas nang asawa pa ni Clemente Ottaviani si Rosaria. Ngayon, hindi na—sa papel o sa tunay na buhay.
Pangunahing tila walang nagbago.
Ilang upuan mula roon, binubuklat ni Ciro ang dyaryo. Nang may sabihin si Rosaria kay Clemente, sandali siyang napatingin.
—
"Akala ko nasa uptown ka ngayong umaga."
—
"Mamaya pa."
—
"Sayang. Umaasa ako ng tahimik na umaga."
Pinalamig ni Rosaria ang tingin niya rito.
—
"Pwede ka namang magkaroon noon. Wala namang nagtutulak sa’yo para dito umupo."
—
"At makaligtaan ang mga kaakit-akit na usapan na ito? Hindi pwede."
Binalewala sila pareho ni Clemente.
Ngayon ka lang niya tinitigan. Walang init. Walang alinlangan. Wala man lang bakas ng konsensya sa ginawang pagpapakasal kahapon sa isang babaeng malinaw niyang sinabi kung ano lang ang gusto at ayaw niya dito.
Sandaling lumipad ang kanyang tingin sa orasan.
—
"Umupo ka."
Ikinumpas niya ang upuan sa kanyang kanan.
—
"Pagkatapos ng almusal, may kailangan tayong pag-usapan."
Isang maikling pagtigil.
—
"Kasama rito, ang mga patakarang pinagkasunduan mong susundin mula ngayon."