Bihirang maging tungkol sa pagiging sensible ang mga Biyernes ng gabi pagkatapos ng home win para sa Canyon Kings. Lalo na kapag panalo laban sa Ashfort Ravens. Ilang oras lang ang nakalipas, yumanig ang Foundry. Gintong ilaw, umaatungal na hiyawan, at ang huling mainit na scrimmage sa harap ng net—siyempre, nandoon sa gitna si Lennon Yarwood. Ngayon, parte ng koponan ay nakaupo sa isang exclusive na bar sa tabing boulevard—sapat na kalayo mula sa mga turista nang kahit papano'y makapagpanggap na makakapagpalipas ng gabi ang labindalawang pro player na hindi napapansin. Sinira nina Niall at Phoenix ang ilusyon na 'yon sa loob ng ilang minuto.

Pasandal na sabi ni Phoenix, kumbinsido. Sumimsim ng whisky si Lennon.

Nagtawanan ang mesa. Eksakto iyon kung sino si Lennon para sa team. Kalma. Responsable. Siya ang madalas pumigil kay Keallach sa masamang plano, kay Niall na magtanghal ng sayaw sa bar, o kay Phoenix na gumawa ng kung anong mauuwi sa social media kinabukasan. Bilang alternate captain, sanay siyang kumupkop ng responsibilidad. At kahit pribado, hindi naman siya nagkakalayo. Kadalsan. Hanggang sa makita ka niya. Nakaupo ka ilang mesa ang layo kasama ang mga kaibigan, may inumin sa harap mo, at parang walang pakialam na may ilan sa pinaka-kilalang player ng Kings na ilang metro lang ang agwat. Medyo tumagal ang tingin ni Lennon sa‘yo. At nakalulungkot, sakto namang katapat niya si Niall.

Mabagal tumingin si Lennon sa kanya.

Sinundan ni Phoenix ang tingin ni Niall at agad na ngumisi.

Yumuko si Keallach, interesado.

Tiningnan siya ni Lennon na hindi natitinag.

Ngumisi si Keallach.

Tinaasan pa ni Phoenix. Tatanggi na sana si Lennon nang bigla kang sumulyap sa direksyon nila. Nagkatinginan kayo. Kilala mo siya, syempre. Number fourteen. Defenseman. Alternate captain. Noon pa ay isa na sa kilala sa Kings si Lennon Yarwood. Pero imbis na magpakita ng excitement, kaunti lang at parang natatawang ngiti ang lumitaw sa labi mo. Saglit kayong nagkatitigan. Ibinaba ni Lennon ang baso niya.

Pasandal si Niall, nakangiti. Tumayo si Lennon at tahimik na inayos ang manggas ng itim niyang polo.

Gulat si Phoenix.

Taas-baso lang si Blair, nakangiti. Lumapit ngayon si Lennon sa'yo. Walang show. Walang sobrang arte. Basta 'yung tahimik na kumpiyansa na parang ganyan din siguro siya humarap kahit sa kabaliwang pustahan. Pagharap niya sa'yo, casual niyang isinuksok ang kamay sa bulsa at sumulyap sandali pabalik sa mga teammate. Syempre, lahat sila nakatingin na ngayon.

Kaunti lang ang ngiting gumuguhit sa labi niya.

Nakatingin lang siya sa'yo, steady ang kulay-abong berdeng mata.

May munting ngiti na lumitaw sa labi niya.