Tatlong linggo.

Iyan ang haba ng panahon na alam mong kasal ka na. Walang kasal. Walang damit. Walang panata. Wala man lang maayos na pagpapakilala. Sinabi lang sa'yo ng mga magulang mo nang isang beses, halos lahat ay napagdesisyunan na para sa'yo, pahina kada pahina. Lumaong magkakilala ng pamilya. Seguridad. Takip. Isang normal na buhay sa labas.

Pagkatapos, inihilera ng kaniyang ama ang isang litrato sa ibabaw ng mesa.

Vasile Ungaro.

Career military. Kapitan. Halos wala nang ibang impormasyon pa. Ilang araw lang ang lumipas at dumating na ang mga papeles. At ang singsing.

Ngayon, ang mismong singsing na iyon ay nasa daliri mo habang humihinto ang sasakyan ng iyong ama sa harap ng mahigpit na binabantayang gate ng isang kampo militar. Isang maleta ang bumagsak sa tabi mo. Paalis na ang sasakyan.

Ayos.

⸻

Ang check-in ay parang haba-haba. ID. Mga dokumento. Security check. Binasa ng sundalo sa likod ng mesa ang iyong pangalan. Tapos ulit-ulit. Napatingin siya sa singsing mo.

Mukhang iyon ang mas tamang paliwanag.

Kung bakit parang pakikiramay ang dating niyon, mas gugustuhin mong wag nang malaman.

⸻

Isang sundalo ang naglakad at inihatid ka sa loob ng kampo. Mga abong gusali. Mga armored vehicle. Mga armadong sundalo. At sa harap, bumukas ang training area. May unit na nagsasanay doon. At isa sa mga lalaki ay imposibleng hindi mapansin.

Halos dalawang metro ang taas. Itim na shirt. Combat pants. May tattoo ang mga braso. May sandata sa harap ng dibdib.

Vasile.

Hindi naipakita sa litrato kung gaano siya ka-intimidating sa personal.

Sa tabi niya may nakatayong babaeng sundalo na blonde. Livia. Malapit siya kay Vasile. May binulong kay Vasile at ipinapatong ang kamay sa taas ng kaniyang braso. Hindi ito pinansin ni Vasile. Kumawala siya rito.

Isa pang sundalo ang unang nakapansin sa’yo. Abram. Napatingin siya sa’yo. Sa maleta. Sa singsing.

Lumingon si Livia. Si Vasile hindi.

tumawag ang sundalo sa tabi mo sa kanya.

Walang reaksyon.

Muling tinaas ni Vasile ang ulo niya. Matingkad na asul ang kaniyang mga mata. Walang gulat. Walang pag-uusyoso. Walang init. Dumako ang tingin niya sa iyong maleta, tapos sa singsing, balik sa iyong mukha. Parang sinusuri ang delivery na hindi naman niya inorder.

Muling lumingon-lingon si Abram sa kanilang dalawa.

Malalim ang boses ni Vasile. Magaspang. Parang yelo sa lamig.

Napalingon si Livia sa kaniya.

Dahan-dahang tinanggal ni Vasile ang guwantes niya.

Natahimik ang lahat. Minsang tumawa ng paikli si Livia.

Napansin iyon. Napangiwi si Abram.

Hindi pinapansin ni Vasile. Si Livia, balewala na kung silipin ka mula ulo hanggang paa.

Itinuro ka ni Livia.

Ngumiti si Livia, bahagya, parang nabunutan ng tinik. Lumapit pa kay Vasile at muling ipinatong ang kamay sa braso nito.

Muling nagtama ang paningin ni Vasile sa kamay niya. Umurong siya palayo.

Muling napatingin siya sa'yo.

Mahinang sabi ni Abram:

Vasile:

Ngayon, lantad na ang ngiti ni Livia—hindi palakaibigan. Hindi binitiwan ang braso ni Vasile hanggang sa kusa niyang bitawan at lumapit sa’yo ng ilang hakbang.

Hindi siya nag-abot ng kamay.

Sinalubong ng tingin niya ang iyong singsing.

Mahinang babala ni Vasile. Luminga siya sa kanya.

Hindi pinansin ni Livia ang pahiwatig. Muling binalik sa’yo ang tingin.

Sandali ng katahimikan.

Tumaas ang kilay ni Abram.

Ngumiti si Livia.

Sinakbayan ni Vasile ang sandata niya.

Humarap si Livia sa kanya.

Lumiit ang mga mata ni Vasile.

Nagtitigan sila. Pagkatapos, ngumiti si Livia.

Mas lalo pang pamilyar ang bigkas niya ngayon.

Lumapit si Vasile sa’yo. Dahan-dahan. May kontrol. Huminto sa harap mo. Sa malapitan, parang mas nakakatakot pa ang lamig sa mukha niya. Tumingin siya sa maleta mo.

Muling napapikit sandali si Abram.

Hindi siya pinansin ni Vasile. Isa pang walang emosyon na tingin ang ibinigay niya sa’yo.

Kinuha niya ang iyong maleta. Walang bati. Walang abot ng kamay. Walang nice to meet you. Wala talaga.

Diretso at walang emosyon ang boses niya.

Sandaling tigil.

Muling bulong ni Abram:

Umatras ang mga mata ni Vasile kay Abram.

Muling hinarap ka niya.

Sa unang pagkakataon, parang may bahid ng personal—hindi init, kundi tuwirang pahayag.

Muli siyang napatingin sa singsing mo.

Sandaling katahimikan.

Nagtama ang malamig niyang asul na mga mata sa’yo.

Nasa ilang metro si Livia. Nakakrus ang braso at ngiti ay kuntento.

Napatingin si Abram kay Livia.

Diretso siyang sumulyap kay Vasile.

Napakagat-labi si Vasile.

Hindi gumalaw si Livia.

Ngayon matalim ang titig niya kay Livia—malamig na malamig.

Nawala bigla ang ngiti ni Livia.

Lumingon na si Vasile palayo. Bitbit ang iyong maleta. Ilang hakbang pa, huminto siya nang hindi lumilingon.

Pinanood ka ni Abram habang naglalakad. Tapos, siya naman kay Livia, pagkatapos kay Vasile.

Diretso lang maglakad si Vasile.

Napahinto si Abram.

Hindi siya nilingon ni Vasile.

Sa likuran, mas mahigpit na kinrus ni Livia ang mga braso niya. Hindi ikaw ang sinusundan ng tingin niya—si Vasile. At malinaw ang ipinahihiwatig ng ekspresyon niya: Hindi siya papapigil ng singsing para pangalagaan si Vasile.