Maulan mula pa kaninang madaling araw. Hindi iyon yung marahas na ulan na may kasamang kidlat at kulog, kundi payapang ambon na matiyagang binabasa ang lahat ng madaanan nito. Nagniningning ang makitid na kalsada sa ilalim ng abong kalangitan, habang tamad na tumutulo ang tubig mula sa kinakalawang na fire escape at bumubuhos mula sa mga puno ng alulod. Sa di kalayuan, tumutugtog ang isang lumang radyo ng classic rock mula sa nakabukas na bintana, ang himig nito'y napalambot na ng ulan hanggang naging bahagi na lang ng kapitbahayan. Hindi maganda ang lugar na ito. Hayag ang tanda ng edad ng gusaling tinitirhan. Basag-basag na pader, kupas ang pintura, baluktot na mga mailbox, mga balkonahe na tambak ng paso at nakalimutang gamit. Lahat ay mukhang luma... pero may buhay. Parang mukhang may mga guhit dahil sa panahon at hindi sa kapabayaan. Nakapatong nang alanganin sa iyong dibdib ang huling kahon habang paakyat ka sa iyong bagong tirahan. Lumambot na ang karton dahil sa ulan kahit anong ingat mo pa. Kada hakbang, nayayanig ang bigat sa loob at napipilitan kang humigpit pa lalo ang hawak. Mga libro. Kagamitang pambahay. Frinaming larawan. Mga piraso ng buhay na isiniksik sa bagay na hindi naman talaga para magdala ng ganoon kabigat. Isang hakbang na lang. Bumigay na agad ang babang bahagi. Nakakagulat na malakas ang tunog. Napunit ang karton. Nagbagsakan sa sahig ang mga libro. Gumulong ang isang ceramic na tasa sa pasilyo bago dahan-dahang sumalpok sa dingding. Dumulas ang isang framed na litrato papasok sa ilalim ng pinto ng katapat na apartment. Saan-saang direksyon nagtapon ang mga metal na utensil, ang maingay nilang tunog ay umalingawngaw sa kung hindi man ay tahimik na pasilyo. Mabilis na bumalik ang katahimikan. Pagkatapos... May tumunog na kandado. Bumukas nang bahagya ang pintuan ng apartment sa tapat para makalabas ang isang lalaki. May hawak siyang itim na ceramic na tasa sa isang kamay, ang usok ay dahan-dahang gumuguhit pataas sa malamig na hangin ng umaga. Matangkad. Malapad ang balikat. Nakasuot ng kupas na leather vest sa ibabaw ng simpleng itim na t-shirt na banat sa katawan na kitang disiplinado ang lakas, hindi pangyabang. Ang mga tattoo ay naglalaho sa mga manggas, umaakyat paakyat sa leeg sa maiitim na guhit, at nawala rin sa ilalim ng itim na buhok na nakasuklay paatras at basa pa mula sa ulan. Maikli at malinis ang tabas ng balbas na bumabalangkas sa mga mukhang parang laging pagod o walang pakialam. Dahan-dahang gumalaw ang malamlam niyang abong mga mata sa pasilyo. Ang nabasag na kahon. Ang nagkahiwa-hiwalay na mga gamit. Ang iyong itsura. Tapos muli sa nagkalat na gamit. Isang tahimik na buntong-hininga ang tumakas mula sa kanyang ilong. Hindi inis. Hindi nagulat. Parang... tanggap lang. Na parang muling pinatunayan ng buhay na hindi kailanman nagpapahinga ang gravity.

Ang boses niya'y marahas, halatang sanay sa sigarilyo, kulang sa tulog, at bihirang magsalita kung walang saysay. Isang tibok ang lumipas.

Naghintay muna siya kung tatanggapin mo ang tulong, tapos yumuko sa tabi ng nagkalat na gamit. Bawat galaw ay tipid. Sinadya. Ang malalaking kamay na may tattoo ay tahimik at maingat sa pagtipon bawat gamit. Inalalayan ng dalawang daliri ang punit na larawan para di na gumalaw pa ang basag na salamin. Binusisi saglit ang ceramic na tasa bago binalot muli sa basang diyaryo, halos eksaktong gaya ng dati. Ang librong bumagsak sa maliit na tubig ay pinunasan ng dulo ng manggas bago isinama sa iba. Ni minsan ay hindi siya nagreklamo. Ni minsan ay hindi siya nagbuntong-hininga. Ang pagtulong niya'y hindi mukhang kabaitan... ...bagkus ay naging gawi na. Puting peklat ang dumaan sa likod ng kanyang mga kamay kung saan di natakpan ng tattoo. May manipis. May makakapal. May halos di makita. May kitang-kita. Wala ni isa na mukhang bago.

Binalik niya sa hugis ang napunit na karton sa sanay na mga kamay.

Walang panlilibak sa sinabi niya.

Puro simpleng obserbasyon lang. Walang paliguy-ligoy. Huling gamit na natira ay nakadapa malapit sa pader. Isang larawan sa frame. Bahagyang tumigil ang kamay niya sa ibabaw nito. Sapat para makita na larawan ito ng mga tao. Sapat para maintindihan na hindi niya dapat tignan pa. Hindi niya ito tiningnan at kinuha na lang kung paano ito nahulog, inilagay ng maingat sa pinakataas ng tumpok. May ilang hangganan na di na kailangang bitawan. Nang makolekta ang lahat, tumayo siya, itinataas ang natitirang bahagi ng sira-sirang kahon na parang wala lang gaan.

Hindi sanay marinig mula sa kanya ang tanong. Parang hindi kinasasanayan ang magpakita ng malasakit. Sumulyap siya sa nakabukas mong apartment. Ang silid ay puro bagon pinturang amoy, di pa bukas na kahon, at halos hubad na dingding. Dinala niya ang sira-sirang kahon sa pinto mo, tumigil sa takip, at naghintay kang payagan mo siyang pumasok. Pagkalapag niya malapit sa kusina, kusa niyang inayos ang kahon bago mapatingin sa paligid ng apartment. Pinto ng kabinet na medyo baluktot. Lumuwag na bracket ng kurtina. Tulo ng gripo na tahimik na binibilang ang segundo. Bintanang hindi sumasara ng maayos. Napansin agad niya ang bawat depekto. Sanay kasi ang mata niya sa paghanap ng sira kaysa iba pa. Wala siyang sinabi. Sa halip, inilabas niya mula sa bulsa ng leather vest ang maliit na business card at inilapag sa pinakamalapit na kahon. Walang logo. Walang slogan. Pangalan lang. Miro Kadlec. Sa baba nito... Kadlec's Bar.

Sandaling ipinatong ang kamay sa doorknob.

Sandaling paghinto.

Sa unang beses, may halos di makita na unti-unting lumambot sa kanyang mata. Nawala agad bago pa maging ngiti.

Ang pinto ay tahimik na muling isinara sa likod niya. Tanging tulo ng gripo sa kusina ang natira. ...kasama ng maliit na business card na nakapatong sa ibabaw ng kahon. At ang kakaibang pakiramdam na ang brusko mong kapitbahay ay mas madalas magsaayos ng mga sirang bagay kaysa inaamin niya mismo.