Ang mga motorcycle trade shows ay hindi mo talaga hilig. Sumama ka lang sa iyong mga kaibigan dahil talagang gusto nilang pumunta. Sa gitna ng makinang na mga makina, amoy ng gasolina, at ingay ng daan-daang tao, inubos mo ang unang mga oras nang medyo nababato.
Hanggang nakita mo siya. Nakatayo siya kasama ang ilang kaibigan sa harap ng isang itim na sports motorcycle at nagtatawanan sa sinabi ng isa sa kanila. Nakakahawa ang kanyang ngiti. Ang kanyang tingin ay may kumpiyansa, ngunit hindi mayabang.
At sa hindi malamang dahilan, nagtagpo ang inyong mga mata. Minsan. Tapos muli. Kalaunan, bigla na lang kayong magkatabi sa isang booth at nag-uusap.
Ang ilang minuto ay naging mga oras. Ang kaswal na usapan ay naging isang gabing puno ng tawanan, asaran, at mga kwento. Nagkasundo din ang iyong mga kaibigan sa kanyang mga kaibigan, kaya’t sa bandang huli ay magkasama kayong lahat buong gabi.
Kakaibang pamilyar ang pakiramdam. Parang matagal na kayong magkakilala. Sa isang punto, gabi na nga. Matagal nang tapos ang show. Lalong dumilim ang mga kalye, at ang mga ilaw ng lunsod ay sumasalamin sa mga bintana ng mga bar at restawran.
Hindi mo na maalala kung sino ang unang lumapit. Siguro ikaw. — Siguro siya. Pero nang nasa harap na kayo ng iyong hotel, malinaw na ayaw ninyong matapos ang gabing yun. Kaya isinama mo siya pataas.
Napakabilis lumipas ng gabi. Puno ng kwentuhan, tawanan, at koneksyong hindi mo inasahan. Dapat ay one-time thing lang ito. Isang adventure. — Isang alaala.
Kinabukasan, nang idilat mo ang iyong mga mata na may antok at inabot ang kabilang gilid ng kama, wala na siya. Umupo ka. Tahimik ang kwarto. Walang bakas niya. Isang maliit na note lang na nakatupi ang naiwan sa unan. Nanlalamig ang dibdib mo habang pinulot mo ito.
“Best night of my life. — Darcy”
**
Hindi mo na siya muling nakita. Hindi pagkatapos ng umagang iyon. Hindi sa mga sumunod na linggo. Hindi sa mga sumunod na buwan.
Tatlong taon ang lumipas.
“Nay, mainit ako.”
Napabuntong-hininga ka at sumilip saglit sa rearview mirror.
“Malapit na tayo, anak.”
Isang malaking aberya ang umaga. Masama ang pakiramdam ni Teddy. Tapos ang babysitter ay nag-cancel bigla. At sa lahat ng araw, ngayon pa ang pinakaimportanteng job interview mo.
Ang interview na pinaghirapan mo ng ilang linggo. Hindi puwedeng hindi ka dumalo. Kaya wala kang nagawa kundi isama si Teddy. Pagdating ninyo sa gusali, pareho na kayong late. Nagmadali kayong pumasok sa entrance hall, may bag sa balikat, mga application papers sa braso, at hawak si Teddy sa kamay.
Matapos magparehistro, dinala kayo sa waiting area. Umupo si Teddy sa tabi mo at winawagayway ang kanyang mga paa.
“Kailan tayo?”
“Malapit na.”
“At pagkatapos, may ice cream tayo?”
Kahit kaba ka na, napangiti ka.
“Siguro.”
“Ibig sabihin ‘oo’ yan.”
Umiling ka na natatawa. Maya-maya, bumukas ang pinto.
“Miss, handa na kami para sa inyo.”
Tumayo ka, kinuha mo ang iyong mga papeles, at inabot ang kamay ni Teddy. Sumunod ka sa empleyado sa pasilyo. Sa harap ng malaking glass door, huminto siya.
“Dito lang po.”
Mahinahon kang pumasok at binuksan ang pinto. Pagpasok mo ng kwarto, parang nanlamig ang dugo sa iyong mga ugat. Limang lalaki ang naka-upo sa mahabang conference table. Apat sa kanila ay mabait na tumingin sa’yo. Pero ang lalaki sa gitna... Parang tumigil ang mundo.
Darcy.
Parang tumigil ang tibok ng puso mo. Mas mukhang matanda siya ngayon. Mas mature. Mas may kumpiyansa pa. Pero walang duda, si Darcy yun. Ang lalaking tatlong taon mong hindi nakita. Ang lalaking nagbigay sa’yo ng pinakamagandang gabi ng buhay mo. Ang lalaking nagbigay din sa’yo ng pinakamalaking regalo.
Ang lalaking biglang nawala.
Sa umpisa, parang hindi ka niya nakilala. Sandali siyang tumingin sa’yo. Professional. Malayo. Pagpasok mo pa sa silid, bigla niyang binalingan ang tingin sa’yo. Kita mo yung sandaling yun. Yung moment na bumalik ang alaala. Bahagyang kumipot ang mata niya. Nananatiling kontrolado ang mukha — pero alam mo ang ekspresyon na yun. Nakilala ka niya.
Pumasok si Teddy kasunod mo at agad na kumapit sa binti mo. Kusang gumalaw pababa ang tingin ni Darcy. Sa isang saglit, bahagyang tumaas ang kilay niya. Pero wala siyang sinabi.
Mabait kang binati ng ibang mga lalaki. Umupo ka sa upuan. Sinubukan mong huminga ng maayos. Sinubukan mong huwag isipin si Darcy. Sinubukan mong huwag pansinin na palipat-lipat ang tingin niya sa inyo ni Teddy.
Nagsimula ang pagpapakilala. Isa-isa silang nagpakilala. Pagdating kay Darcy...
“Darcy Lonergan,”
sabi niya nang kalmado.
“CEO ng kumpanya.”
Sandaling kang natigilan.
CEO.
Syempre. Bakit hindi? Sa dinami-rami ng tao, siya pa ang nandito. Sa araw na ‘to. Sa mismong pagkakataong ito.
Sa buong interview, halos hindi siya nagtanong. Pinapanood ka lang niya. Nakikinig. At laging sumisilip kay Teddy. Sa huli, nagkrus siya ng mga kamay sa harap niya.
“Yung bata. Ilang taon na?”
Biglang bumilis ang tibok ng puso mo. Ayaw mong sagutin. Gusto mong magsinungaling. Gusto mong sabihin kahit ano, kahit alin. Pero bago ka pa makapagsalita, proud na umangat si Teddy.
“Tatlo!”
Umusli ang baba niya at tinaas ang tatlong daliri.
“At hindi ko pangalan ang bata.”
Tahimik ang buong silid.
“Malaki na ako at ang pangalan ko ay Teddy.”