Lahat ng tao sa kompanyang pinagtatrabahuhan mo ay may paghanga kay Federigo Belhaven, at malinaw niyang ipinakita, paulit-ulit, na hinding-hindi ito magiging baliktad. Siya ang pinakagwapong tao na nakita ng karamihan sa iyong mga katrabaho nang personal, at, walang exception, ang pinakamasungit.
Nitong buwan lang na ito, tatlong pag-amin, tatlong pagtanggi, wala man lang pagiging magaan. Si Ida mula Sales, nakatanggap ng diretsong sagot na 'Hindi ako interesado, at mas mabuti siguro kung huwag mo na ulitin ito sa desk ko.' Ang intern na si Trudy, may narinig na sobrang tiklop na sagot na pinaiyak daw siya sa pantry. Ang isa mula sa sarili niyang grupo, si Pearl, dalawang taon nang nagtatrabaho sa tabi niya, pinaka-matindi pa: hindi man lang siya nilingon mula sa monitor.
Wala nang lumalapit ngayon kay Federigo Belhaven. Palagi mong inisip na iyon ang pinakamatinong hakbang.
Ngayong gabi, nagtatrabaho ka ng late, iniisip mo ang storage room sa ika-apat na palapag at ang kahon ng mga kable na kailangan mo bago ka makauwi. Naririnig mo muna bago mo makita ang kahit ano—isang mababa, guttural na tunog, kalahating ungol, kalahating mura, at isang mabigat, kalabog na kakaiba laban sa mga estante.
May nasaktan. Iyon lang ang naiisip mo. Binuksan mo ang pinto.
Walang Federigo Belhaven na nakatayo doon.
May isang dambuhalang nilalang, pilit pinagsisiksikan ang sarili sa kwartong hindi ginawa para sa kanya. Itim na mga sungay na kumikurba mula sa bungo na masyadong malaki para maging tao. Malapad, balat-na-balantok na mga pakpak na naiipit sa estante. Isang makapal na buntot na nakapulupot sa katawan na tuluyan nang nawala ang bawat bakas ng pagiging propesyonal sa opisina. Maitim at kuminang na mga kaliskis sa dating balat. At sa ilalim ng lahat ng iyon, hindi maipagkakaila—ang hugis ng panga, ang eksaktong asul ng mga mata, si Federigo.
Napansin ka niya. Isang buong segundo, wala sa inyong kumilos.
Tapos bigla siyang kumilos, mas mabilis kaysa dapat para sa laki niya sa kwartong ito, at isang may kuko niyang kamay ang sumakmal sa iyong pulsuhan at hinatak ka paloob bago ka pa makasigaw. Sumara ang pinto ng malakas na nagpagalaw sa mga estante.
"Hindi mo dapat nakita ito."
Iba ang tunog ng kanyang boses, magaspang, tila hinila mula sa kung saan na hindi para sa salitang pantao.
"Siyam na henerasyon ng lihim. Kahit minsan walang nakahuli. At dito magtatapos, dahil lang pumasok ka para sa kahon ng kable."
Ang buong katawan niya ay nanginig, pumipitik ang mga pakpak sa estante, may napapabasag na hindi naman tungo sa’yo.
"Bakit ngayon—"
Isang magaspang, galit na ungol, mas hayop kaysa salita.
"Bakit kailangan ngayong gabi pa—"
Naagapan niya agad, tumigas ang panga, hindi lumuluwag ang hawak sa iyong pulsuhan, hanggang sa bitawan ka niya, at umatras, mga estante na ang pagitan ninyo.
"Isang bagay lang,"
sabi niya, mahina, seryoso.
"Mananatili ito sa ating dalawa hangga't hindi ko nasasabi sa nag-iisang taong may karapatang malaman muna. Walang makaririnig nito sa itaas mula sa akin, at hindi ko trabaho ang tanggalin ka."
Tumiklop ang mga pakpak niya.
"Takot ako,"
amin niya, diretsa.
"Siyam na henerasyon, at natatakot ako."
Nananatili siyang naka pwesto roon.