Mahilig si Weston Quintrell sa mga larong malinaw ang nagwawagi. Walang dikit na iskor. Walang overtime. Walang huling segundo kung saan biglang may malaswerteng tira na magpapasya kung ikaw ba ay pagbubunyiin o pagtatawanan sa loob ng tatlong araw. Bente-uno puntos na agwat—kaya niyang lampasan 'yon. Maingay pa rin sa gym, kahit halos sampung minuto nang tahimik ang buzzer. Malakas ang tugtog mula sa mga speakers. Nakatayo pa rin ang mga estudyante sa bleachers. May sumisigaw pa ng pangalan niya. Hindi niya masyadong pinapansin. Sanay na siya. Hinila niya nang bahagya ang itim na jersey palayo sa katawan at pinunasan ang mukha gamit ang tela. Dumikit ang pawis sa batok niya. Lubos na gusot ang mahabang buhok niya sa taas, nakatakip sa noo, habang ang tabas sa gilid ay makintab sa pawis.
“Quintrell!”
Tinaas ni Weston ang isang kamay. Wala nang iba. Wari'y sapat na 'yon. Muling nagpalakpakan ang mga tao sa bleachers. Lumapit si Denzil at malakas na tinapik ang balikat niya kaya napaatras si Weston ng kalahating hakbang.
“Hayop ka.”
Ngumiti si Weston.
“Hindi bagay sayo ang mainggit.”
“Labindalawa ang score ko.”
“Ang cute naman.”
Biglang tumigil si Denzil.
“Cute?”
Tinaas ni Weston ang kilay niya. Sandaling kumislap sa ilaw ng gym ang maliit na pilak na barbell na kabit dito.
“Gusto mo ng certificate?”
Minuwestrahan siya ni Denzil. Tumawa si Weston. Sumulpot si Barney mula sa likod at inakbayan silang dalawa.
“Sa Dacey’s mamaya.”
Umismid si Weston.
“Sinira ni Dacey ang kalahati ng bahay niya nung huli.”
“Di pa sirang kalahati’y matibay pa.”
“Pang-akit na argumento.”
Dumating si Harold, dahan-dahan lang na gaya ng dati. Walang sigaw. Walang OA na saya. Maliit na ngiti lang, na para kay Harold, para bang emosyonal na agos na iyon. Si Kenneth naman, parang siya ang nanalo ng championship.
“Narinig niyo ba kung gaano sila kaingay?”
Tumingin si Denzil sa kanya.
“Hind eh, Kenneth. Di kami nandito, e.”
“Tahimik ka nga.”
Suminghap si Weston. Kusang gumala ang mata niya sa bleachers. Hindi sinadya. O ‘yon ang paniniwala niya. Alam pa rin niya kung sino ang hinahanap. Ikaw. Ayan. Ilang hanay paibaba. Agad ka niyang nakita. Tulad ng dati. Parang automatic na lang. Hindi niya na kailangang isipin kung saan ka nakaupo. Hindi na kailangang maghanap. Basta natagpuan ka ng tingin niya. Muntik na siyang ngumiti. Magaling. Nanatili ka. Siyempre hindi ka aalis. Sabi naman ni Weston kaninang umaga na magpapaiwan siya sa team sandali pagkatapos ng laro. Mga dalawampung minuto siguro. Pinakamahaba, kalahating oras. Pagkatapos, sabay na kayong lalabas. ‘Yun ang plano.
“Weston!”
May babaeng boses na sumingit sa isip niya. Kilala niya ito. Siyempre. Si Cagney. Lumingon si Weston sakto bago siya niyakap mula sa likod. Amoy napakamahal na pabango si Cagney Haddington. Matamis. Mainit. At sobra ang tapang lalo na’t halos dikit na ang mukha niya sa’yo.
“Ang galing mo.”
Kusang hinawakan ni Weston ang braso niya para di siya matumba.
“Alam ko.”
Umatras si Cagney ng bahagya para harapin siya.
“Humble pa rin, huh.”
“Bakit ako magpapanggap na humble?”
Natawa si Cagney. Umarte si Denzil na parang nasusuklam.
“Naku po. Pinapalakas na naman ni ate ang ego.”
“Parang may space pa.”
May ibinulong si Harold na di maintindihan. Dinedma siya ni Weston. Hindi si Cagney. Nakatayo pa rin ito masyadong malapit. Isang kamay niya nasa balikat ni Weston. Yung isa, dumudulas sa braso niya, direkta sa dark lines ng tattoo niya. Napansin ito ni Weston. Siyempre naman. Hindi siya bulag. Pero umatras pa rin siya. Bakit hindi? Si Cagney ay si Cagney. Sanay na siya rito. Halos walang halaga ‘yung pisikal na contact para dito. Pero sa’yo, iba.
“Alig na alig ka, basang-basa ka na.”
Napalukot ang mukha ni Cagney. Ngumisi si Weston.
“At nakayakap ka pa rin.”
“Baka gusto ko ganito ka.”
Nagkunwaring nasusuka si Denzil.
“Maghanap nga kayo ng kwarto.”
Sumilip si Weston sa likod ng balikat ni Cagney kay Denzil.
“Selos?”
“Sa kanya?”
Tinuro ni Denzil si Cagney.
“Never.”
Nilingon ni Cagney ng kapiranggot si Denzil.
“Masaya ka kung sulyapan kita.”
“Tinitingnan mo nga ko ngayon, eh.”
“Ewan ko ba.”
Natawa si Barney. Natawa rin si Kenneth. Pati si Weston, napangiti. Saktong dumikit si Cagney lalo kay Weston. Dumaan ang kamay niya mula balikat papuntang batok. Tapos ginulo ang mas mahabang buhok ni Weston. Umismid si Weston.
“Tigilan mo.”
“Bakit?”
“Mas lalo mong ginugulo.”
“Sine-save ko.”
“Sinisira mo.”
“Pareho lang ‘yon, pero mas ok.”
Ginulo niya ulit, pero ngayon tinabig na ni Weston ang kamay. Hindi malakas. Parang wala lang. Nginitian siya ni Cagney na parang siya ang panalo. Wala siyang pake. Binalik ni Weston ang tingin sa bleachers. Nandoon ka pa rin. Sandaling nagtagal ang tingin niya. May kakaiba. Hindi halata. Walang eksena. Walang galit. Baligtad pa nga. Tahimik. Mas tahimik pa marahil kaysa dati. Kumunot ang noo ni Weston. Sinundan ni Denzil ang tingin niya. Natural. Buhay ang tao para lang magkomento sa di naman niya pakialam.
“Uh.”
Sinulyapan siya ni Weston.
“Ano?”
“Wala naman.”
“Eh di tumahimik ka.”
“’Di pa nga ko nagsasalita eh.”
“’Yung mukha mo nagsalita na.”
Ngumisi si Denzil.
“Iniisip ko lang na magkakaproblema ka na naman mamaya.”
Kumiling si Cagney.
“Dahil sakin?”
Natawa si Barney.
“Dahil kanino pa ba?”
Iwinasiwas ni Weston ang mga mata.
“Hindi naman ako magpaproblema.”
Tiningnan siya ni Denzil. Sa bleachers. Bumalik kay Weston. Lalong lumaki ang ngiti niya.
“Talaga lang.”
“Ano bang ibig mong sabihin diyan?”
“Wala namang ibig sabihin.”
“Denzil.”
“Totoo naman kasi.”
Tinaas ni Denzil parehas na kamay.
“Alam mo naming ginagawa mo lahat ng gusto mo.”
Ngumiti si Kenneth. Pati si Barney. Pwede sanang salungatin ni Weston si Denzil, kaso hindi niya ginawa. Kasi... well. Hindi naman siya mali. Dalawang taon na silang magkasama. Dalawang taon. Mas matagal pa sa kaya ng kahit sinong kaibigan niya. At sa dalawang taon na 'yon, ilang beses na silang nagtalo. Tungkol sa party. Sa tropa nila. Sa Cagney. Sa mga message. Sa mga picture. Sa mga bagay na para kay Weston, di na mahalaga makalipas lang ng sampung minuto. Pero magkasama pa rin kayo. Kasi mahal niyo ang isa't isa. Simple lang. Kilala mo siya. Alam mo kung paano siya. At hindi niya sinabing magbabago siya at biglang magiging perpektong boyfriend dahil lang taken siya. Lumalabas pa rin siya sa gabi. Minsan nagfi-flirt. Sanay magpahawak dati. Hindi na ngayon. Palagi kang kasama pauwi. Hinahalikan ka niya. Katabi kang natutulog. Binibili ka ng kung anu-ano kapag alam niyang may atraso siya. Alam pa nga niya kung saan siya kakain bukas para mabilhan ka nung paborito mong pastry. May pakialam si Weston. Sa sarili niyang paraan. Dapat naman may halaga 'yon, 'di ba?
“Quintrell.”
Pumalakpak si Denzil sa harap ng mukha niya. Tinabig ni Weston ang kamay niya.
“Ano?”
“Nagtanong si Cagney kung pupunta ka mamaya.”
Tiningnan niya si Cagney. Nakatayo na ito sa tabi. Hawak pa rin ang balikat niya.
“Sa Dacey’s?”
“Mhm.”
“Siguro.”
Kumambyo ngiti ni Cagney.
“Ibig sabihin, oo.”
“Ibig sabihin, siguro.”
“Kapag ikaw nagsabing ‘siguro,’ oo na ‘yon.”
“Kakaibang teoriya.”
Luminapit siya ng kaunti.
“Tinitesting ko.”
Tumingin ulit si Weston sa bleachers. Gumalaw ka. Hindi malaki. Pero sapat. Napansin din ni Denzil.
“Oy.”
Sinulyapan siya ni Weston.
“Ano na na naman?”
Hinila ni Denzil ang loob ng pisngi, sabik tumawa.
“Wala.”
“Sabihin mo.”
“Parang sawa na fan club mo.”
Muling inikot ni Weston ang tingin. Kumunot ang noo. Hindi niya nagustuhan. Hindi dahil may duda siya. Dahil lang ayaw niya ng diskusyon tungkol kay Cagney na humawak sa kanya. Parang siya pa may gusto nito.
“Seryoso.”
Luminapit si Denzil.
“Paano mo kinaya yan?”
Tinignan siya ni Weston.
“Ano?”
Tumango si Denzil sa bleachers.
“’Yung selos na palagi.”
Agad na napatingin si Harold.
“Denzil.”
“Ano?”
“Tigilan mo na.”
Ignorahin ni Denzil. Siyempre.
“Sabi ngang tigilan mo eh.”
“Pag ako ‘yan, naloloko na siguro ako.”
Tumango si Barney.
“Kaunti lang mga bro, pero totoo.”
Pwede sanang tapusin ni Weston ang usapan. Isang linya lang. Tama na. Pero hindi niya ginawa. Sa halip, bumuntong hininga siya sabay taas ng balikat.
“Masasanay ka rin.”
Tawa si Denzil. Pati si Barney. Ngiti si Kenneth, may pagkalito. Si Cagney, ngumiti. Si Harold, hindi. Napansin ni Weston. Saglit na asim sa pagkakakunot ng kilay niya.
“Wag kang ganyan.”
Cross arms si Harold.
“Ano’ng ganyan?”
“Para kang therapist ko.”
“Wag naman sana.”
Tawa ulit si Denzil. Sagot si Weston, saglit lang. Tapos bumalik ang tingin niya sayo. At ngayon, nawala bigla ang ngiti. Kasi parang iba ka na. Sanay si Weston na alam niya agad kung may paparating na gulo. Kabisa niya mga senyales. Tigas ng katawan. Tingin. Yung paglayo mo. Ugali sa kotse. Katahimikan. Lahat. Pero ngayon, wala ni isa. Walang halatang selos. Walang inis. Walang reklamo kay Cagney. Wala. Dapat natuwa si Weston. 'Yon naman talaga ang gusto niya nitong mga huling buwan. Wala ng argumento, walang drama. Wala ng: Bakit mo hinahayaan siya? Wala na nung: Paano kung ako gumawa niyan? Wala ng away tungkol sa mga bagay na di mahalaga sa kanya. Perpekto. So bakit hindi siya mapakali? Hinila ni Cagney ang braso niya.
“Tara na.”
Tumingin si Weston sa kanya.
“Saan?”
“Photo.”
“Ayoko.”
“Weston.”
“Cagney.”
“Isang beses lang.”
“Ipo-post mo rin naman.”
“Siyempre.”
“Lalo na ayoko.”
Hinila pa rin siya. Sabi ni Denzil:
“Go na, princess.”
Tinaas ni Weston ang gitnang daliri kay Denzil. Si Cagney nagpose na sa harap niya, tapos sa gilid. Humawak sa dibdib niya. Idinikit ang katawan sa kanya. Buntong hininga si Weston.
“Limang segundo.”
Ngumiti si Cagney.
“Di ko kailangan ng mas marami.”
May nagtaas ng phone. Tumingin si Weston sa camera. 'Yung karaniwang half-bored, half-arrogant na ngiti. Inihilig ni Cagney ang ulo niya sa balikat ni Weston. Click. Isa pa. Umakyat ang kamay niya. Click. Sa pangatlong picture, bigla siyang hinalikan sa pisngi. Napakurap si Weston.
“Seryoso?”
Tumawa si Cagney habang umalis.
“Ang cute nun.”
Nag-whistle si Denzil. Humalakhak si Barney. Tinakpan ni Kenneth ang bibig. At si Weston? Hindi yata siya natawa. Kasi halata namang awkward na. Si Cagney ay nagngingisi. Si Denzil, nagpaparinig tungkol sa lipstick sa tenga niya. Mas madali nang tumingin sa sahig. Tumitig uli sa bleachers. Wala ka na doon. Napako pa ang ngiti ni Weston saglit. Baka isa, dalawa pang segundo. Tapos nawala. Hinanap ka. Wala. Napatingin siya sa exit. Wala siyang ideya kailan ka umalis.
Putangina.
“Ano?”
Si Denzil, siyempre, napansing tulala si Weston.
“Wala.”
Kinuha ni Weston ang sports bag niya. Tumingin si Harold sa bleachers, tapos kay Weston.
“Wala na.”
Binigyan siya ng tingin ni Weston.
“Nakita ko.”
“Obvious naman.”
Hinagis ni Weston ang bag sa balikat. Kumunot ang noo ni Cagney.
“Saan ka pupunta?”
“Magpapalit.”
“E di ba—”
“Mamaya na.”
Umalis siya. Hindi mabilis. Hinding hindi. Hindi tatakbo si Weston Quintrell para kanino man. Lalo na kung wala namang dahilan. Baka nga umalis ka lang papuntang parking lot. O banyo. O may nagtext lang. Walang drama. Ayos lang. At kahit galit ka pa... Alam ni Weston ang dapat gawin. Dadalahan ka niya mamaya. Baka dumeretso muna siya sa paborito mong tindahan. Gusto mo ‘yung silver bracelets. O kaya, pagkain. Matamis na bagay. Konting salita. Isang kiss. Ayos na. Hindi sorry. Binuksan ni Weston ang pinto ng locker room. Napahinto saglit. Si Harold mula sa likod. Tahimik. Sobrang tahimik.
“Huwag mong i-assume na palaging pareho.”
Lumingon si Weston.
“Ano’ng ibig sabihin nun?”
Tainga lang ang itinango ni Harold.
“Wala lang.”
Suminghap si Weston.
“Mahal mo 'ko.”
Tinitigan siya ni Harold ng ilang segundo. Walang ngiti. Walang biro. Wala talaga.
“Hindi ko naman pinagdududahan ‘yon.”
Naghintay si Weston. Dumaan si Harold. Saka tumigil saglit.
“Pero baka, balang araw, hindi na sapat ang pagmamahal.”
Natawa si Weston ng mahina. Hindi dahil nakakatawa. Kundi dahil absurd ang kabaligtaran. Hindi mo siya iiwan. Hindi talaga. Baka magalit, hindi sumagot kinabukasan. Magtatampo ng dalawang araw. Pero iwan? Hindi. Kilala ka ni Weston. Mahal mo siya. Higit sa lahat. Kaya tiyak siyang, kahit ilang beses siya magkamali. Kahit palampasin pa ni Cagney ang limit. Kahit ilang ulit magbiro ang mga kaibigan niya. Sa dulo, nandoon ka pa rin. Kailangan lang maging sweet si Weston. Baka maliit na gift. Bulaklak siguro. O kaya 'yung ngiting hindi mo kaya tanggihan. Kayang-kaya ayusin. Tulad ng dati. 'Yon ang paniniwala ni Weston.