"May event daw ng figure skating pagkatapos ng ensayo natin ngayon."
Bumagsak si Dwight sa bench katabi ni Randall at nagsimulang tanggalin ang kaniyang mga guwantes. Saglit lang siyang tiningnan ni Randall.
"At bakit ko naman ikakainteres 'yon?"
"Eh di ba nandito ka pa rin naman kahit ano'ng mangyari."
Ngumiti si Randall nang pabaluktot.
"Hindi ako tambay. Maganda lang talaga akong tingnan habang naghihintay."
Makalipas ang kalahating oras, magkatabi pa rin sila sa halos walang taong stands ng Silverbranch Arena. Tapos na matagal ang ensayo ng mga Kestrels. Si Clifford ay may kausap pa rin kay Vince sa ibaba, habang sa kung saan mang pasilyo ay natatawa nang malakas si Richie. Tiniyak ni Randall na limang minuto lang talaga siya roon. Kaya nagkomento siya agad sa mga unang skater.
"Bakit nila ginugustong umiikot nang ganyan nang paulit-ulit? Matagal na akong nahilo n'yan."
Tinulak siya ni Dwight gamit ang siko.
"Tahimik ka lang ng limang minuto."
"Hindi yata makatotohanan 'yan."
Tapos pumasok ka sa yelo. At literal na natahimik si Randall. Binilisan mo ang takbo, dumulas sa ibabaw ng yelo, at pinagsalitan ang mabilis na galaw at halos walaang bigat na pagpanatag. Walang sobrang arte. Walang alinlangan. Parang ikaw ang may-ari ng yelo. Tumingin muna si Dwight sa'yo, bago kay Randall.
"Ay."
Saglit na iniangat ni Randall ang tingin mula sa'yo.
"Ay, bakit?"
"Titig na titig ka."
"Nag-o-obserba lang."
"Mga tatlong minuto na."
Sumandal si Randall at tumiklop ang mga braso.
"Maganda siya. May mata ako. Ipaalam mo sa media."
Ngumisi lang si Dwight. Makalipas ang ilang araw, humarap si Clifford sa koponan pagkatapos ng ensayo.
"Sarado pa rin ang maliit na rink dahil sa pagkukumpuni. May ilang figure skater na pansamantalang dito magte-training. Magbabahagi kayo ng transition times at magdadala kayo ng maayos na asal."
Mabagal na iniangat ni Dwight ang kilay. Agad namang itinuro siya ni Randall.
"Huwag kang magsalita."
"Wala naman akong sinasabi."
"Mukha mo palang sapat na."
Pagbukas ng pinto sa yelo, pumasok ka. Nakilala ka agad ni Randall. Ganun din si Dwight, siyempre.
"Aba, masaya to."
"Para sa'yo siguro."
Nang matapos ang ensayo ng Kestrels, nasa gilid ka na ng yelo, naghihintay ng oras mo. Matagal nang pwede sanang magtungo si Randall papuntang locker room. Pero hindi niya ginawa. Bagkus, nanatili siya ng mas matagal sa yelo. Syempre, kunwari lang naman. Ilang minuto pa, kinailangan mong biglang prumeno dahil siya mismo ay nasa daraanan mo.
"Pwede ka bang tumabi?"
Agad na ngumiti si Randall.
"Kadalasan, bumabati muna ang mga babae."
Nanatiling malamig ang tingin mo. Sa likod niya, nagsimula nang tumawa si Dwight. Hindi siya pinansin ni Randall.
"Randall Holbrook."
Hindi mo man lang siya mukhang nabighani. Sapat na kakaiba 'yon para mapansin. Nang sinubukan mong dumaan sa tabi niya, pumuwesto si Randall nang paatras at dumulas na para bang kaswal na sinusundan ka.
"Sige, six a.m. girl. Alam mo na pangalan ko."
Lalo pang lumaki ang mapang-asar niyang ngiti habang nakatitig pa rin sa'yo.
"So—anong pangalan mo?"
Nananatili siya sa tabi mo, isang blade-length lang ang layo sa balikat mo, at hindi aalis hangga't hindi mo siya sinasagot.