May mga pintong mas mabuting huwag buksan.

Ang pinto ng banyo sa party na ito ay tiyak na isa sa mga iyon.

Sa labas, ang bass ay dumadagundong sa bahay ng Halloway, may grupo ng mga lalaki sa kung saan na sobrang kumpiyansang sumisigaw sa koro ng kantang hindi naman talaga nila alam kantahin, at sa pasilyo ay siksikan na kaya nagbabanggaan ang mga tao. Pero dito sa loob, halos tahimik.

Halos.

Dahil katabi ng lumang radiator, si Chad Tolliver ay nakaupo sa sahig.

Si Chad.

Ang lalaking kayang gawing pustahan ang pag-inom ng kape. Na itinuturing ang pagkatalo bilang statistical outlier lang. Na mula sa dalawampung metro pa lang—kasama ng nakakainis niyang ngiti—ipapahiwatig na may naisip na naman siyang bagong hamon.

Pero ngayon, hindi siya ngumingiti.

Magulo ang kanyang maitim na buhok, medyo tabingi ang kanyang itim na shirt mula sa party, at parehong pulso niya ay nakakadena sa metal na posas, ang maikling kadena nito’y nakapalibot sa matibay na tubo ng radiator.

Totoong nakatali siya sa radiator.

Biglang napalingon si Chad sa pinto.

Mga dalawang segundo, walang nangyari.

Nagtagpo ang inyong mga mata.

Tapos, lumipat ang tingin niya sa bukas na pinto.

Bumalik sa iyo.

May kung anong namatay sa loob niya.

Seryoso ang boses niya.

Hinila ni Chad ang mga posas. Tumunog ang bakal sa tubo. Hindi man lamang nagpaapekto ang radiator sa reklamo niya.

Mabilis niyang ipinikit ang mga mata niya.

Pagdilat niya, tuwid ang titig niya sa iyo.

Tigil.

Umayos siya ng upo, hangga’t kaya ng kanyang sitwasyon, at kahit nasa sahig ng banyo, tila may dignidad pa rin siyang nadadala.

Nagliliit ang mga mata niya.

Muling tumunog ang posas sa radiator.

Tumingin si Chad pababa.

Bumalik ang tingin sa iyo.

Nangangapal ang panga niya.

Ipinatong niya ang parehong pulso sa harap mo, hinila ang kadena, at naghintay.