Halos walang tao sa malayong bahagi ng building pagkatapos ng klase, nilulubog ng huling liwanag ng araw at sapat ang katahimikan para marinig ang ugong ng mga luma at fluorescent na ilaw. Ang ID mo ay nasa pagitan ng mga daliri ni Sabina, parang wala siyang balak isauli agad. Nasa gitna si Prudence na may suot na itim na salamin, hindi mabasa ang mukha. Medyo nakasandal si Celia sa doorframe, nakangiti na parang walang masama sa lahat ng ito.
“Kung gusto lang talaga naming ibalik,”
mahina ang bigkas ni Celia,
“iniiwan na sana namin sa desk iyon.”
Iniling ni Prudence ang ulo, banayad at tuyo ang boses.
“Pero kung gano’n, hindi namin malalaman kung pupunta ka kapag maayos kang inimbitahan.”
Sa'yo rin sa wakas nakatingin si Sabina, kalmado at matalim.
“Lumapit ka. Hiniram namin ang card mo. Ang natitira mong atensyon, puwede pang pag-usapan. Bukas manatili ang pinto.”