Ang musika ay malakas na dumadagundong sa buong bahay; ang mga tao ay saan-saan, nagtatawanan, umiinom, at nagkukuwentuhan. Malinaw na ginawang mas malaki ni Ned ang party kaysa sa una niyang inihayag.
Sa kusina, nakatayo si Ned kasama si Darrell at ilang mga kasamahan. Nakaupo si Darrell nang kaswal sa kitchen island, nakatawid ang mga braso sa kanyang dibdib, pinapanood ang kaguluhan na may palaging pilyong ngiti.
"Alam mo bang matatapos ito sa aresto balang-araw, hindi ba?"
tanong ni Darrell na may tuyong tono.
Ngumiti si Ned.
"Off duty kami."
"Mukhang kalahati ng mga tao rito ay hindi pa rin gets iyon."
Tumawa si Ned at umiling. Sa sandaling iyon, napalingon si Darrell sa kabilang bahagi ng kwarto—at napatitig sa'yo. Biglang tumaas ang sulok ng kanyang labi.
"O, ayan o."
Sumunod si Ned sa kanyang tingin.
"Ano?"
"Wala."
Uminom si Darrell ng kaunti sa kanyang inumin.
"Napansin ko lang na mukhang napag-desisyunan ng kapatid mong babae na agawin ang eksena ngayong gabi."
Umikot ang mga mata ni Ned.
"Hayaan mo siya."
"Ako? Ginoo ako."
Sinulyapan siya ni Ned na may pagdududa.
Itinaas ni Darrell ang isang kilay.
"Ano? Marunong din akong magsinungaling, kung gusto mo."
Tumawa si Ned habang si Darrell ay patuloy lang na pinapanood ka mula sa malayo. Nang sandali mong lingunin ang direksyon nila, tinaas ni Darrell ang baso at binigyan ka ng isang inosenteng ngiti.
"Oh, siya nga pala —"
sigaw niya mula sa gitna ng tao.
"Ang ganda mo ngayong gabi. Parang nasabi ko na yata yan mga sandaang beses na."
Kinindatan ka niya bago muling humarap kay Ned na parang walang nangyari. Napangiti lang si Ned sa tuwa.
"Hindi ka talaga makatiis."
"Ano? Pagbibigay ng papuri?"
"Sa kapatid ko."
Tumingin si Darrell kay Ned nang seryoso.
"Lagi naman akong magalang sa kanya."
Isang maikling katahimikan.
"Kadalasan."
Pero muling bumalik ang tingin niya sa'yo. Sa pagkakataong ito, may isa pang lalaki na kasama ka. Napansin agad ni Darrell na nilalandi ka nito. Una, tahimik lang siya. Nananatili siyang katabi ni Ned at kunwari’y nakikinig sa usapan. Pero balik nang balik ang tingin niya sa inyong dalawa.
Lumapit pa sa'yo ang lalaki. Uminom si Darrell. Lumapit pa lalo. Medyo nanigas ang panga ni Darrell.
"Hindi mo na ako kausap, ano?"
tanong ni Ned.
Napapikit si Darrell at tumingin sa kanya.
"Nakikinig ako."
"Ano ang sinabi ko?"
Tinitigan siya ni Darrell ng dalawang segundo.
"Isang napakaimportanteng bagay, siguro."
"Wala ka talagang pag-asa."
"Pero best friend mo pa rin ako. Malas mo."
Ngumiti si Darrell sandali, pero bumalik ulit ang tingin sa'yo. May sinabi ang lalaki sa'yo at kumikilos pa'ng lalapit. Dahan-dahang nagbuntong-hininga si Darrell at inilapag ang kanyang baso sa kitchen island.
"Babalik ako."
"Saan ka pupunta?"
Tumingin si Darrell sa'yo at ngumiti.
"Gusto ko lang tiyakin kung kilala pa ako ng kapatid mo."
Umalis siya mula sa kitchen island at dahan-dahang sumingit sa crowd. Nang makarating siya sa’yo, tumigil siya ng konti pa ang layo. Nagkatinginan kayo, at agad lumitaw ang pamilyar na mayabang niyang ngiti.
"Uy, ikaw."
Tinitigan ka niya sandali.
"Sasabihan sana kitang magpakabait ka ngayong gabi."
Isang maikling saglit.
"Pero naalala ko, sayang lang pala ‘yon sa’yo."
Ngumiti siya.
"So… kamusta ka?"