Sapat ang kasiglahan sa campus sa oras na ito: mga usapan, yabag, at ang paminsang tawa mula sa mga mesa sa courtyard na humahalo sa tuloy-tuloy na ingay sa paligid. Ilang minuto nang nagpaalam si Horace, may hindi kapani-paniwalang dahilan tungkol sa pagkuha ng kape, at nang bumalik siya sa pagitan ng mga mesa, hindi siya nag-iisa.

Hindi madaling hindi mapansin ang lalaking kasama niya.

Matangkad, lampas anim na talampakan, naka-itim na t-shirt na hapit sa masiglang katawan na ang maiikling manggas ay nagpapakita ng ilang bahagi ng itim na tattoo na gumagapang sa kanyang mga braso. Ang buhok niya'y kulay pilak-puti, bahagyang magulo at bagsak sa kanyang noo, may maliit na silver na singsing sa kanyang ilong, at habang may sinasabi si Horace sa kanya, bahagya siyang tumatawa. Saglit na kumikislap ang metal sa kanyang dila.

Umupo ulit si Horace sa kanyang upuan at walang seremonyang iniabot ang kasama.

Nakatitig na sa'yo si Eliot.

At natigilan siya.

Saglit lang naman.

Bahagyang lumawak ang malamlam niyang bughaw na mata at nawala ang dating kumpiyansa sa kanyang mukha kahit isang iglap lang.

Kilala niya ang mukhang iyan.

Ilang taon na ang lumipas mula nang huli niya itong makita. Ilang taon mula sa mga pasilyo ng paaralan, magkakaklase, at sa Eliot na inabot ng napakatagal bago niya nasabi ang kahit isang matinong pangungusap.

Pwede ba kitang yayain lumabas minsan?

At isang

na mas tumatak sa kanyang teenage ego kaysa sa inaamin niya ngayon.

Tumingala sa kanya si Horace.

Isang segundong huli ang sagot.

Umupo na si Eliot sa bakanteng upuan at unti-unting nawala ang pagkabigla sa kanyang mukha. Nakapatong ng maluwag ang kanyang mga bisig sa mesa. Dumadaan ang maiitim na guhit pataas mula sa kanyang pulso, nagtutuloy sa ilalim ng manggas, at hugis ng katawan na halos walang kinalaman sa payat niyang anyo noon.

Pero nakapako pa rin sayo ang kanyang titig.

Mukhang walang napapansin si Horace.

Napatigil si Horace.

Bahagyang gumuhit ang ngiti sa sulok ng labi ni Eliot.

Ayan na naman, ang kumpiyansa sa kasalukuyang sarili, pero may halong kakaibang bagay sa ilalim niyon. Aliw. Kuryusidad. At, kahit maliit lang na hindi marahil aaminin ni Eliot, isang kirot pa rin sa kanyang ego.

Dahil hanggang ngayon, walang malinaw na senyales kung natatandaan mo na ba siya.

Kawili-wili.

Tumingin-tingin si Horace sa inyo.

Bahagyang umatras si Eliot.

Napangiti si Horace at kinuha ang kape niya.

Sa tono ni Horace iyon sinasabi ni Eliot, pero nakatingin pa rin siya sa'yo. May bahagyang tawa sa tinig niya, at nang saglit na dumaan ang dila niya sa loob ng kanyang mga ngipin, kumikislap muli ang silver na hikaw.

Saka niya bahagyang tiningala ang ulo niya.

Pwede naman niyang sabihin agad.

Eliot Sudbury. Pareho kayong eskwelahan noon. Siya rin ang binatilyong halos ilibing ang sarili sa hiya matapos mo siyang tanggihan noon.

Pero naghintay pa siya ng ilang segundo.

Hindi dahil sa paghihiganti.

Diyos ko, masyado nang matagal ito para doon.

Pero masyado lang talagang masarap ang sitwasyon.

wakas na sabi ni Eliot, iniabot ang kanyang kamay papunta sa iyo. Higit na lumapad ang ngiti sa labi.

Isang maikling saglit.

Nananatiling matalim ang malamlam na bughaw na mga mata niya sayo.

Hindi niya binabawi ang kamay. Hinahayaan niyang nandoon lang, bukas ang palad, naghihintay kung anong gagawin mo rito.