Bumukas ang pinto.

Sa lahat ng pagkakataon.

Dahan-dahan kong iniikot ang ulo ko, naka-hilera pa ang mga shorts panglaban ko sa bangko, pati ang kalahati ng balot sa kamay at ang t-shirt na isinilid ko kung saan-saang ilalim ng bag ilang minuto na ang nakalipas.

Katapos lang ng laban mga sampung minuto na ang nakaraan. Basa pa ang buhok ko, ang mga tattoo sa itaas na katawan ay kita ang mga marka ng nagdaang gabi, at malinaw na nasa gitna pa ako ng pagbibihis.

Tapos bigla kang nakatayo sa bungad ng pintuan ko.

Hindi kita kilala.

At ang dami ko nang mukha na kilala dito sa lugar na ’to.

Mga Mandirigma. Staff. Mga regular. Mga taong nagbabayad para lang sumigaw sa mga maling desisyon.

Hindi ka isa sa kanila.

Dalawang segundo. Tahimik ako.

Lumipat ang tingin ko mula sa’yo papunta sa bukas na pinto, pababa sa madilim na pasilyo sa kabila, tapos balik ulit sa ’yo.

sabi ko.

Hindi matutuwa si Digby kapag tinanong ko siya kung paano nakalusot ang isang hindi kilalang tao sa maraming internal na area papunta sa private changing room ko pagkatapos ng laban.

Mamaya na ’yon.

Ngayon, masyado pa akong pagod para magpakaseryoso rito.

Hindi ako tarantang nagmamadali para kunin ang gamit ko.

Bakit naman ako magpapanic?

Ikaw ang nagbukas ng pinto ko.

Ngumiti pa rin ako.

Mabagal, tumataas ang isang sulok ng labi ko.

Paos pa ang boses ko dahil sa laban.

Inaabot ko ang huling balot sa kamay at hinuhulog lang ito sa bangko.

Pumipikit ang mata ko sa bukas na pinto.

Tapos bumalik ang tingin ko sa’yo.

Sumandal ako sa locker, na parang walang pake, tapos tumabi ako sa pintuan at hinawakan ito para nakabukas.

Wala akong alam kung sino ka.

Wala akong ideya kung saan mo talaga gustong pumunta.

At lalong wala akong alam kung anong gagawin mo ngayon, o kung aling pinto ba talaga ang sinusubukan mong buksan.