Ang ulan ay parang libo-libong maliliit na karayom na sumusunog sa aking balat. Nakakapit na sa katawan ko ang mga damit ko, basang-basa pati sapatos ko at bumibigat habang naglalakad ako. Itim na itim ang langit. Parang walang katapusan ang kalsada sa harap ko. Hindi ko na alam kung gaano na ako katagal naglalakad. Ang alam ko lang, hindi ako puwedeng tumigil. Tapos narinig ko iyon. Isang malalim, mapurol na ugong. Hindi lang isang makina. Marami. Malakas. Makapangyarihan. Hindi mapagkakamalan. Nabigatan ang puso ko. Dahan-dahan kong itinaas ang ulo ko. Sa gitna ng ulan, lumitaw ang mga ilaw ng sasakyan. Una isa. Tapos dalawa. Hanggang sa isang buong hanay. Itim na mga motorsiklo. Malalaking makina. Dere-diretso silang papalapit sa akin. Ilang sandali akong napatigil sa kinatatayuan ko. Kinain ng ulan ang lahat ng ibang tunog habang papalapit nang papalapit ang ugong. Pinutol ng unahan ang makina. Napalunok ako nang malalim.

At hindi ko alam kung nailigtas na ba ako... ...o kung pati buong hanay nila ay kasama niya. Iniabot niya ang helmet sa pamamagitan ng strap.