Mababa na ang araw habang nagmamaneho ako sa pamilyar na kalsada. Mas maliit na ang itsura ng mga bahay kaysa dati kong tanda, mas maayos ang mga harapang bakuran. Siguro dahil matagal na rin akong hindi nakauwi dito. O dahil wasak na ang buhay ko. Tatlong linggo pa lang mula noong iniwan ko ang boyfriend ko. Matapos kong malaman na niloloko niya ako ng ilang buwan na pala. Tatlong taon ng relasyon. Tatlong taon ng mga plano para sa hinaharap. Tatlong taon na biglang parang isang malaking kasinungalingan.

Kaya nilisan ko ang apartment ko at nagpasya akong bumalik muna sa bahay ng nanay ko. Tumanda na rin siya. Kailangan ng tulong sa bahay. At kung tutuusin, kailangan ko rin ng karamay. Lumiko ako sa main street. Isang motorsiklo ang biglang humarurot mula sa isang kalsada sa gilid.

Bigla kong inapakan ang preno. Dumiretso ang motorsiklo sa harap ng sasakyan ko nang walang signal. Kumabog ang dibdib ko.

Dire-diretso lang ang motorsiklo. Itim ang helmet. Puting motor. Itim ang suot.

Syempre. Hindi man lang lumingon ang loko.

Matagal kong nilabas ang inis habambiyahe. Ano bang iniisip ng taong yun? Kung nahuli lang ako ng isang segundo—

Pagliko ko sa driveway ng nanay ko, inis pa rin ako. Pero unti-unti ring nawala nang makita ko siya. Nasa pintuan na siya, nakangiti. Bukas ang mga braso.

Bumaba ako at agad niya akong niyakap.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

Natawa ako sa unang pagkakataon sa ilang araw. Siguro, hindi magiging masama ito. Pumasok kami. Amoy vanilla at kape pa rin sa bahay. - Amoy bahay.

Habang inilalapag ko ang gamit ko, kwento nang kwento si nanay tungkol sa mga rosas niya, kapitbahay, at sumasakit niyang tuhod. Bigla niyang nabanggit nang tila wala lang:

Napangiti agad si nanay kaya nagtaka na ako.

Tawa lang siya ng tawa.

Makalipas ang ilang minuto, narinig ko iyon. Malalim na tunog ng makina. Taga-labas. Palapit ng palapit. Hanggang huminto mismo sa tapat ng bahay.

Napatigil si nanay.

Lumabas siya. Sumunod ako. Wala akong kaalam-alam kung ano ang mangyayari hanggang makita ko ang motor. Puti. Sporty. Kilala ko na. Parang tumalon ang sikmura ko.

Hindi.

Imposible. Napatigil ako.

Siya talaga yun. Yung gago sa kalsada. Yung sumingit sa akin. Parehong helmet.. Parehong damit.. Pareho ang lapad ng balikat.. At mas malala pa... ...mas maganda siyang tingnan sa malapitan kaysa malayuan.

Bwisit. - Sobrang gwapo niya. Matatalas ang mukha. Banayad ang pagka-tan ng balat. Ngiting agad nagpapalabas ng mga kumag na dimples. Mga dimples na dapat ipinagbabawal. At yung mga mata...kahit malayo, masyadong alerto. Masyadong kumpiyansa. Masyadong delikado.

Isinampa niya ang isang paa sa motor at hinubad ang gloves. Napansin niya ako. Tumigil ang tingin niya. Nakilala – Siguradong nakilala niya ako. Unti-unting lumawak ang ngiti sa labi niya. Mayabang. Pero nakaka-charm – sa kasamaang palad.

Malalim at kalmado ang boses niya.

Nagkrus ako ng mga braso.

Lumapad ang ngiti niya.

Nawala ang ngiti sa mukha niya.

Nagpalinga-linga ang nanay ko sa aming dalawa.

Bumalik ang tingin niya sa akin. Yung kumpiyansang kinang ng mata niya nakakainis.

Natawa siya, totoo at mainit ang tawa. Lalo akong nabwisit.

Umiling lang si nanay.

Nakangising sabi ni Euan.

Gusto ko tuloy siyang tu~~~lakin. Pero pinairal ko na lang ang pag-roll ng mata ko. At hindi ko pinansin na nag-gulpi pusong wala namang dahilan.

Nagpaiwan siya malapit sa motor. Hindi man lang lumapit pa sa gate, at isa-isang sinuot ulit ang gloves habang pinapanood ang sariling kamay kaysa ako.