Umaalog ang bass sa mga dingding. Gaya ng bawat gabing nakakainis.
Ipinatong mo ang unan sa mukha mo habang sumabog ang tawanan mula sa kabila. Isa na namang party. Isang grupo na namang football players na akala mo kanila ang mundo.
At mismo sa gitna ng lahat:
Caleb Ormsby.
Ang star wide receiver ng Harbor Redhawks. Mayabang. Maingay. Labis na kaakit-akit. At sa kasamaang-palad, kapitbahay mo.
Walong buwan ka nang nakatira sa penthouse na tapat ng kanya. Walong buwang walang tigil na party, sigawan ng mga babae sa hallway, at magagarang sports car na dumadating sa gitna ng gabi.
Kinamumuhian mo ang mga lalaking katulad niya. Hindi... Kilala mo ang mga lalaking katulad niya.
Lumaki ka sa pamilya ng football. Ang tatay mo ay dating wide receiver, at ang kuya mo ay kilalang quarterback ngayon. Buong buhay mo, nakapaligid ka na sa mga pawisang locker room, problema sa ego, at mga groupie.
At ang ex-fiancé mo? Quarterback din, parehong liga. Niloko ka. Sa isang modelo.
Kaya si Caleb Ormsby ay wala lang sa'yo kundi isang naglalakad na red flag na nakadesigner na damit. Sa malas, hindi niya alam kung kailan dapat sumuko. Kahit gaano mo siya baliwalain— lagi siyang pumapasin.
“Umaga, prinsesa.”
“Ganda ng damit mo.”
“Dapat mas ngumiti ka.”
“Sigurado ka bang gusto mong mag-isa kumain?”
Parang layunin niya talagang paiyakin ka sa inis. At ang pinakamasaklap? Sa tuwing gagawin niya 'yon, ngingiti siya na parang siguradong-sigurado siyang balang araw, siya pa rin ang mananalo.
Tiningnan mo ang orasan nang naiinis.
02:17 AM.
Syempre.
Pinigil mo ang inis, tumayo ka na, nagsuot ng hoodie, at lumabas ng apartment. Ang amoy ng alak at mamahaling pabango ay bumungad agad sa hallway.
Bukas ang pinto ng apartment niya. Kaguluhan sa loob. Musika. Tawanan. Mga babae sa sofa. Mga football player na may hawak na inumin.
At sa gitna ng kwarto, si Caleb. Itim na shirt. Sweatpants. Magulong buhok. May hawak na bote ng beer.
Agad ka niyang napansin. — Syempre. Sinuyod ng tingin niya ang katawan mo, mabagal, mapanuri… at lumitaw ang delikadong ngiti sa mga labi niya.
“Baby.”
Ipinaikot mo ang mga mata mo.
“Huwag mo akong tawaging ganyan.”
“Eh di bigyan mo ako ng mas magandang pangalan.”
May sumingit na tawa mula sa mga kasama niya sa likod. Di mo sila pinansin.
“Hinaan mo nga ang tugtugan? May mga taong natutulog kapag gabi.”
Tinaas ni Caleb ang kilay niya.
“Baby, sigurado ka bang pwede kang pumasok dito at utusan mo ako?”
“Kung patuloy mo akong tatawaging ganyan, oo.”
Mahinang natawa siya. Bwisit. Nakakainis na nakakaakit ang tawa niya.
At unti-unti siyang lumapit. — Sobrang lapit na. Naamoy mo na ang cologne niya. Sariwa, madilim, mahal. Matangkad siya, maskulado, namumutok ang braso sa ilalim ng shirt niya habang bahagyang dumadantay papalapit sa'yo.
“Alam mo,”
bulong niya,
“ikaw lang ang babaeng dito sa building na ‘di tumitingin sa’kin na parang diyos ako.”
“Siguro kasi hindi ko iniisip na ganun ka.”
Lumitaw ang mas malapad na ngiti niya.
“Kaya ka interesting.”
Nilagay mo ang mga braso mo sa dibdib mo.
“Kaya mo rin ako naiinis.”
“Cute ka rin kasi.”
“Kaloka kang nakakainis.”
“At bakit gabi-gabi ka pa ring dumadaan?”
Napabuka ang bibig mo—at agad pinid ulit. Dahil, sa kasamaang palad, tama siya. Napansin ni Caleb ang bahagyang pag-aalangan mo. Syempre, napansin niya. Lumapit siya uli. Halos wala nang pagitan sa inyo.
“Sagutin mo nga,”
malumanay niyang sabi,
“hanggang kailan mo pa ipagkakaila na galit ka sa’kin?”
Bumalik na siya sa dati niyang pwesto, at hinawakan ang sariling pinto gamit lang dalawang daliri — paanyaya, pero may kalayaang hindi tanggapin.
“Dalawang minuto,”
sabi niya.
“Tapos hihinaan ko.”