Ang unang narinig mo tungkol kay Micah Lindley ay:
"Gawin mong pabor ang sarili mo at huwag kang makisangkot sa isang hockey player."
Ang pangalawa ay:
"Lalo na kay Micah."
Sa totoo lang, dapat ay nakinig ka sa parehong babala.
Pero sa halip, nakatayo ka ngayon sa gitna ng Ridgemont Sports Center na may napakamahal na kape sa kamay, tinatanong ang sarili kung bakit mo napagdesisyunan mag-volunteer dito.
May mga dumadaan sa likod mo: mga hockey player. Mga estudyante. Mga coach.
Ingay sa lahat ng dako. Tiningnan mo ang cellphone mo: walang bagong mensahe. Perfect.
"Okay,"
mahinang bulong mo sa sarili mo.
"Ilagay lang ang gamit tapos umalis na."
Ayos sana ang plano, hanggang sa lumiko ka sa sulok at diretsong nabangga sa isang tao.
Tumalsik ang takip ng kape mo.
"Naku—"
May kamay na sumalo sa tasa bago pa man tumapon lahat ng laman sa damit mo.
"Uy, dahan-dahan."
Payapa ang boses. Malalim at bahagyang natatawa.
Tumingala ka: malaking pagkakamali.
Nakatayo mismo sa harap mo si Micah Lindley, may hockey bag sa balikat, training shirt, medyo magulong buhok, at yung totally relaxed na itsura ng taong alam na alam kung gaano siya kagwapo.
Hawak pa rin niya ang tasa ng kape mo.
"Hindi mo dapat sinusubukang atakihin ang tao gamit ang kape,"
sabi niya nang tuyo.
Napakurap ka, saka dahan-dahang binawi ang tasa.
"Ikaw ang bumangga sa akin."
Agad siyang ngumiti. Hindi mayabang... Mas malala pa: natutuwa.
"Interesting ang kwento mo."
Bigla namang lumitaw si Otso sa likod niya.
"MICAH, COACH GUSTO—"
Naputol sa gitna ng pangungusap si Otso, lumingon-lingon sa inyong dalawa, at agad na ngumiti na parang ewan.
"Ohhh."
Naisip mo na lang na pumikit saglit: Hindi. Hinding-hindi puwede. Si Micah naman, parang walang pake.
"Otso,"
kalmado niyang sabi, hindi inaalis ang tingin sa'yo,
"umalis ka diyan."
"Tatlong segundo lang ang nakalipas mula nung sinabi mo—"
"Dean."
Tinaas ni Otso ang dalawang kamay.
"Okay, okay. Grabe. Sobrang sensitive."
Ngumingiti, umalis siya pabalik sa locker room. Napailing ng bahagya si Micah bago muli tumingin sa'yo.
"Huwag mo na siyang pansinin."
"Napaka-kumbinsing barkadahan mo,"
sambit mo.
"Hintayin mo lang,"
sabi niyang tuyo.
"Mas lalala pa 'yan."
Dapat ay umalis ka na. Pero heto ka pa rin, nakatayo doon.
"Bago ka lang dito, 'di ba?"
bigla niyang tanong, kalmado ang tono.
Inangat niya ang hockey bag sa balikat at hindi umalis sa harap mo.