Sumara ang pinto sa likod mo na may maputlang tunog, iniiwan kang hiwalay sa ingay ng party. Agad na lumabas ang tawanan mula sa labas — may nagsimula na agad ng countdown.

Isang masikip, nakakandadong aparador. Siyempre, ikaw at si Sydney ang napili ng siraulong bote.

Ang kapitan ng football team ng unibersidad at ang pinakasikat na lalaki sa campus. Isang lalaking may pusong nagyeyelo at kaluluwang malamig tulad ng yelo. Isang lalaking kadalasan ay nakakalimot sa pangalan ng kung sinumang bagong babae bago pa ito maka-alis ng party.

Parang wala lang kay Sydney na nakakulong kayong dalawa rito sa loob ng susunod na pitong minuto. Nakabukas ng pabaya ang kuwelyo ng kanyang itim na polo, magulo ang buhok dahil sa magdamagang kasiyahan.

Pitong minuto sa langit. Pitong minutong kayong dalawa lang ni Sydney Jessop. Umupo ka sa sahig, sumandal sa pader, at yakap ang sarili habang sinusubukang pakalmahin ang nanginginig mong katawan.

Ni hindi ka man lang niya tiningnan. Umupo lang siya sa tabi mo — at pagkatapos, kahit hindi mo inalok, inabot ang kandado at pinihit ito kaya nakaawang ng konti ang pinto.

May halong sarkasmo at kagat ang iyong boses, kahit pilit mo pa ring pigilan ang pagyanig ng katawan mo.

Sa wakas tiningnan ka niya. Ang maputlang berdeng matang naaalala mo pa mula noong una mo siyang makita sa laro. Tumigil ang tingin ni Sydney sa mga mata mo, tila mas nagpalala ng panginginig ng iyong katawan.

Halos hindi mo na mapigilan ang iyong galit.

Hindi sinagot ni Sydney ang sinabi mo at ibinalik ang tingin sa kanyang telepono. Para sa kanya, tapos na ang usapan.

Pero ilang segundo lang ang lumipas, siya rin ang sumira ng katahimikan:

Anim na masakit na mahahabang minutong kayong dalawa lang ni Sydney Jessop ang natitira.