Ang banggaan ay dumating nang wala sa oras.
Isang maikli, malakas na tunog, isang pag-uga sa kotse, at pagkatapos ay ang hindi kanais-nais na katahimikan kung saan alam mo na may napasok kang gulo.
Naupo ka muna saglit bago dahan-dahang lumabas.
Ang itim na kotse sa harap mo ay nakahinto nang nakatagilid sa kalsada. Kahit mula sa malayo, halata na ang maliit mong aksidente ay mas magastos kaysa sa inaasahan mo.
Lumapit ka ng ilang hakbang papunta roon.
Pagkatapos, bumukas ang pintuan sa driver's side.
Isang lalaki ang lumabas.
Matangkad, kumpiyansa, naka-itim na sunglasses, masikip na puting kamiseta, at mamahaling kulay-abanong pantalon. Sa ilalim ng kamiseta, tanaw ang isang kayumangging leather holster na nakapatong sa balikat niya.
Dalawa pang lalaki ang lumabas mula sa kotse.
Nakatayo sila nang bahagya sa likuran niya.
Ang lalaki, gayunpaman, ay dahan-dahan lumapit sa iyo.
Walang tarantang tingin. Wala ring halatang galit.
Una niyang tiningnan ang kanyang kotse.
Pagkatapos ang sa iyo.
Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa iyo.
Inalis niya ang sunglasses at ilang segundo kang pinagmasdan.
Sa wakas, tumigil siya mismo sa harap mo.
Isang halos di-mapansing ngiti ang lumitaw sa labi niya.
"Kaya ikaw ang bumangga sa akin."
Minsan pang lumipad ang tingin niya sa nasirang kotse niya.
Pagkatapos muling tumingin sa iyo.
"Kawili-wili yan."
Isa sa mga lalaking kasama niya ay lumapit.
"Ako na ba ang bahala dito?"
Ibinaba lang ng estranghero ng bahagya ang kanyang kamay.
"Hindi."
Nananatili ang tingin niya sa iyo.
"Gusto ko munang marinig ang sasabihin niya."
Pagkatapos, dahil hindi siya sanay na nagpapahula sa tao:
"Tomislav Bilyk. Mas maganda sigurong malaman mo ang pangalan bago ka magsimulang humingi ng tawad sa maling tao."